هدایت شده از خطـ | ـحمیدرضا فاضلی
گرگ
شنگول را خورده است
گرگ
منگول را تکه تکه میکند...
بلند شو پسرم!
این قصه برای نخوابیدن است!
گروس عبدالملکیان
هدایت شده از حکمران
صداوسیمای جبلی؛ آخرین سنگر در برابر «ونزوئلاییشدن ایران»
تحلیل عبدالرضا داوری (حامی قالیباف و پزشکیان در انتخابات) از علت حملات رسانهای اخیر به صداوسیما:
🔸برای ونزوئلاییشدن ایران، برکشیدن یک «دلسی رودریگز ایرانی» از درون ساختار، معرفی او بهعنوان آلترناتیو و آمادهسازی افکار عمومی برای پذیرش او بهعنوان راهحل بحران، بیش از هر چیز به «مدیریت روایت» و «کنترل افکار عمومی» نیاز است.
🔸برای جا انداختن چنین آلترناتیوی، باید شبکه ارتباطی فراگیر نظام با جامعه، یعنی صداوسیما، تصرف شود و روایت رسمی آن در اختیار مجریان پروژه ونزوئلاییسازی قرار گیرد.
🔸«صداوسیمای جبلی»، با همه ضعفها، ناکارآمدیها و تنگنظریهایش، در این پیچ تاریخی، یکتنه در برابر «روایت ضعف» و روایتسازی برای ونزوئلاییشدن ایران ایستاده و آخرین سنگر در برابر این پروژه آمریکایی است.
🔸از این منظر، حملات منسجم به صداوسیما را نمیتوان صرفاً تلاش برای اصلاح رسانه ملی دانست؛ تضعیف صداوسیما در این مرحله، میتواند با تکمیل مارپیچ سکوت در داخل، میدان را برای غلبه روایت رسانههایی مانند ایراناینترنشنال و شبکههای دشمن در فضای مجازی فراهم کند.
🔻 حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد
@HokmranOnline
ما علاوه بر همه مقررات و دستورهایی که داریم که باید تهذیب نفس کنیم، باید خداشناس باشیم، باید نماز بخوانیم، باید روزه بگیریم، باید حج کنیم، باید ربا نخوریم، باید شراب نخوریم، باید دروغ نگوییم و راست بگوییم، باید امین باشیم، دستورهای لایتناهایی که در اسلام هست، علاوه بر همه این دستورها ما باید وقتی که زندگی میکنیم یک نوع برداشتهای دیگری هم در زندگی داشته باشیم که در آن برداشتها عملاً داریم میگوییم من مسلمانم. این برداشتها در لباس ما باید ظاهر باشد، در قیافه ما باید ظاهر باشد، در مجالس ما باید ظاهر باشد، در شروع ما به کارها باید ظاهر باشد، در نامگذاریهای ما برای بچههای خود باید ظاهر باشد، در تابلوهایی که در خانههای خودمان نصب میکنیم باید ظاهر باشد، در استیل ساختمانهای ما و در شهر ما باید ظاهر باشد، در همه شئون زندگی ما باید ظاهر باشد؛ یعنی خانه ما باید بگوید من خانه یک نفر مسلمانم. اگر کسی از کوچه عبور میکند، یک نشانهای باید روی خانه ما باشد که آن خانه بگوید من خانه یک نفر مسلمانم. در لباس پوشیدن ما لااقل یک نشانه باید وجود داشته باشد که بگوید به این نشانه من مسلمانم.
استاد شهید مرتضی مطهری، پانزده گفتار، ص۱۵۹
هدایت شده از سعیدیسم | سعیدحیدری
3.8M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🔴امام مظلومِ شهید: مجبورم تکرار کنم چون بعضیا یا متوجه نمیشن یا وانمود میکنن متوجه نشدن...
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
✅ #اخبار_لحظهای_جنگ✌️👇
@saeedism
هدایت شده از سعیدیسم | سعیدحیدری
4.8M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
واکنش مهمان شبکه افق به خبر دیدار هیات ایرانی با ویتکاف
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
✅ #اخبار_لحظهای_جنگ✌️👇
@saeedism
هدایت شده از این جنگ🚩
«در مورد آمریکا حل هیچ مشکلی متصور نیست و مذاکره با آن جز زیان مادی و معنوی محصولی نخواهد داشت.»
«مذاکره با آمریکا عاقلانه،هوشمندانه و شرافتمندانه نیست.»
«سرنوشت جنگ در جبههها رقم میخورد، نه در میدان مذاکرهها»
«جنگ جنگ تا رفع فتنه در عالم»
«راهی جز جهاد و مقاومت، پیشِ رو نمانده است»
میگویند:«صندلی سازمان ملل سنگر ماست و نباید سنگر را ترک کرد و...»
میگویم:«حتی رزمندگان واقعی نیز گاهی سنگر خود را برای پیشروی رها میکنند...»
میگویند:«دیدار نمایندگان ایران و آمریکا برای ابلاغ شروط ایران برای مذاکره بودهاست.»
میگویم:«اولاً،با چه رویی همچنان دم از مذاکره با آمریکا میزنید؟
ثانیاً،ابلاغ شروط حتی به میانجی هم نیازی ندارد،چه رسد به دیدار.
شروط را شفاف و عمومی اعلام کنید.از چه میترسید؟»
هدایت شده از نوشتههای مهدی جمشیدی
🔻از نقش ایوان تا ویرانیِ پایبست:
حاجی واشنگتنها در سفر نیویورک
مهدی جمشیدی
۱. دولت وفاق، بسیار زیرکانهتر از دولتهای لیبرالِ دیگر، در حال «عادیسازی» است. عادیسازی یعنی انقلابزدایی و رقمزدن ترمیدور. من از آغاز، این دولت را «دولت ترمیدور» خواندم و استقرار آن را به معنی غلتیدن به یک «دورۀ افولی» دانستم. بهگمانم امروز، همهچیز واضح شده و دیگر، تردیدی در میان نباشد که دولت وفاق، از هر جهت، بحرانزا و علیل و عاجز است. وضع این دولت بهگونهای است که رئیس آن، نه قدرت تجزیهوتحلیل منطقی دارد، نه بضاعت بیغلط سخنگفتن، نه توانایی روخوانی، نه برنامه و تدبیر، و نه قابلیّت اجرا و اقدام، و ... . کسیکه جزو رجل سیاسی نیست و هرگز استعدادِ ریاست بر دولت را ندارد، اکنون به دومین مقام سیاسیِ جمهوری اسلامی تبدیل شده است؛ آن هم در متن یک جنگِ بسیار دشوار و سرنوشتساز. در نظر من، انتخاب اصلح، اصالت دارد و مشارکت حداکثری، فرع بر آن است، و البته چه بهتر که بتوان به هر دو فضیلت دست یافت، اما تجربۀ دولت وفاق نشان داد که این قبیل گشادهدستیها و تساهلها، نهفقط چندان به مشارکت حداکثری کمک نمیکند، بلکه ما را در معرض چالشهای بزرگ و مهلک قرار میدهد. سیاستهای دولت وفاق، تاکنون بر مدار «نابخردیِ محض» و نوعی «لیبرالیسمِ علیل»، تکیه داشته و بسیاری از فرصتها و ظرفیّتها را سوزانده است. ساختارهای نظارتیِ جمهوری اسلامی، از جمله شورای نگهبان، آنگونه که باید نسبت به حیات و حیثیّت نظام، حسّاسیّت و اهتمام به خرج ندادند و از «مراقبت عاملیّتی»، غفلت ورزیدند. حاصل این غفلتِ نابخشودنی، استقرار دولتی است که باید آن را «دولت ضعیف» قلمداد کرد؛ آن هم در برههای که مسأله و منازعه، در سطح وجودی است.
۲. افتضاحات و فجایعی که در روندهای مذاکراتیِ پیش از جنگ و پس از آن رخ داد و اینک در نیویورک هم امتداد یافته است، «استثنائاتی قابلاغماض» نیستند، بلکه بهوضوح، حاکی از آن است که این دولت، در پی عادیسازیِ تدریجی و موذیانه است و میخواهد به خرمن اصالتها و ارزشها و ریشهها، آتش بزند. طرح عادیسازی، دامنهای گسترده دارد؛ چنانکه از «سبک زندگی» تا «مقاومت» را دربرمیگیرد. تصوّر رایج، این است که ما با رئیس دولتی مواجه هستیم که از سرِ خاماندیشی و سادهسازیهای ناشیانه، گرفتار خطاهای راهبردی و بزرگ میشود، درحالیکه مسأله، فقط خودِ او نیست، بلکه چهرهها و جمعهایی هستند که مدیریّت ذهنیّتِ کارنابلد و بیتجربۀ وی را بر عهده دارند و البته، بهخوبی هم از عهدۀ طرّاحی و دستکاری برمیآیند. او نیز از سرِ سادگی و بیسیاستی، گاهی زبان به صراحت گشوده و طرحهای ذهنی و تصوّراتِ ترمیدوریاش را آشکار کرده است. این دولت، راهی جز «مذاکره» نمیشناسد و در نهایت، میخواهد طرح مذاکره را بر کرسی بنشاند و معامله کند؛ معاملهای که البته حاصل آن، نهتنها امتیازگیریهای کلان و نامتناظر آمریکا از ایران خواهد بود، بلکه موجبات بازگشتِ حداکثریِ جنگ را نیز فراهم خواهد کرد. در اینجاست که باید نسبت به حُسن نیّت و سلامت و خودیبودنِ مغزهای اندیشندۀ نشسته در پشتصحنۀ دولتِ وفاق، تردید کرد و «فرضیۀ نفوذ» را برخاسته از توهّم و بدبینی قلمداد نکرد.
۳. کلّیّت این دولت، نابهنجار و سست است و توان حکمرانی ندارد و در پایان نیز، جز تثبیت روندهای افولی، میراثی نخواهد داشت. این دولت، چون در درون خویش، حس قدرت ندارد و به نتوانستن و نشدن و امتناع، باور دارد، آمریکا را تحریک به تهاجم نظامی کرد و پس از این نیز خواهد کرد. آمریکا بهروشنی دریافته که با یک دولت ضعیف روبروست که نسبت به سیاست رسمی و ولایی، مخالفخوانی میکند و به میانهروی و معامله و مذاکره، روی خوش نشان میدهد و از جنگ و مقاومت و تقابل میگریزد. تفاوتها در درون سیاست عالی، نه تفاوتهای جزئی و موردی، بلکه «تفاوتهای علیالاصولی» هستند؛ چنانکه در دهههای گذشته نیز لیبرالهای درون قدرت، تضادهای خود را با سیاست انقلابی و ولایی، آشکار کرده بودند. وجود این «دوگانگیِ حاکمیّتی»، قابلانکار نیست و آمریکا، بر روی همین دوگانگی، تمرکز کرده است. وقتی در ادبیاتِ رؤسای دولت و مجلس، هم نشانی از انتقام و قصاص نیست و هم مسیر مذاکره، همچنان گشوده انگاشته میشود، یعنی جمهوری اسلامی در موضع ضعف قرار دارد و نمیخواهد به سوی «تقابل نهایی» و «بازدارندگی واقعی» حرکت کند. خودِ این «تصویرِ فرودستانه» - که رؤسای دولت و مجلس، آن را ساختهاند - برای تهییج آمریکا کافی است. قبایح سفر نیویورک را باید در این بافت کلّی و زمینۀ غالب که از سوی حاجی واشنگتنها ساختهوپرداخته شده است، فهم کرد.
https://eitaa.com/mahdi_jamshidi60
هدایت شده از نوشتههای مهدی جمشیدی
🔻فاصلۀ میان واکنش عادی و عالی:
تنازل گفتار انقلابی در ساختار رسمی
مهدی جمشیدی
۱. واقعیت این است که رئیس دولت در طول دو سال گذشته، آنقدر پیام ضعف و ناتوانی فرستاده و از نتوانستن و نشدن و ضربهخوردن سخن گفته است که اینک «جملههای عادی» و «گفتار حداقلی»اش در سازمان ملل، بزرگ و شگرف به نظر میرسد؛ حالآنکه سخنان او، حرفهایی است که هر رئیس دولتی که به کشورش حملۀ نظامی شده و چند هزار نفر از مردمانش و حتی رهبرش، قتلعام شده باشند، میگوید. نباید تصور کرد که این «واکنش طبیعی» و «مواجهۀ بدیهی»، نشانۀ شجاعت و عظمت است. برعکس، باید تأمل کرد که رئیس دولت، تاکنون چه واکنشهای ضعیف و سستی داشته که اینک، گفتههای متعارفش در سازمان ملل، عالی و برجسته قلمداد میشوند. آیا باید انتظار داشت که وی بهعنوان رئیس دولت، از کشتار ایرانیان سخن نگوید و معترض دشمن نباشد؟! این، بدیهیترین و عادیترین واکنشی است که از هر رئیس دولتی انتظار میرود.
۲. البته رئیس دولت، همچنان باب «مذاکره با آمریکا» را گشوده نگه داشت و گفتگو را ممکن دانست؛ حالآنکه پس از سه توافق ناکام در طول دو جنگ و مجموعهای از خردهدرگیریها، دیگر نباید امیدی به مذاکره و گفتگو داشت. اقتضای شرافت و غیرت ملی این است که «پایان مسیر مذاکره با آمریکا» اعلام شود، نه این که همچنان از گفتگو بهمثابه گزینۀ ممکن و روی میز، سخن به میان آید. شهادت عظیم رهبر، واقعهای است که در واکنش به آن، کارگزاران عالی حاکمیت باید پرونده مذاکره را با آمریکا را تا دههها میبستند و حتی لفظ مذاکره را بر زبان نمیآورند. اگر در نظام، انقلاب نیز جای و وزن داشت، چنین مواجههای صورت میگرفت، نه اینکه اندکی پس از آن شهادت تاریخی، مذاکره با آمریکا آغاز شود.
۳. دیگر اینکه در برابر قتلعام چند هزار ایرانی و همچنین عالیترین مقامات ایران، بهخصوص رهبر شهید، باید به قطعیت و حتمیت «انتقام» اشاره میشد تا تصور نشود که ایرانیان، در پی «خونخواهی» نیستند و قتلعامشان، با پاسخ متناظر و معادل روبرو نخواهد شد. نپرداختن به این مسألۀ مهم، نشان میدهد که در درون حاکمیت، تفاوتهای بنیادین وجود دارند؛ چنانکه رهبر سوم، اصرار و تأکید بر انتقام دارد، اما دیگران، از جمله رئیس دولت و رئیس مجلس، رندانه و سیاسیکارانه میگریزند. این بازی ناروا را هم جامعه میفهمد و هم آمریکا. جامعه میفهمد و به سبب همین فهم، در خیابان به سیاست رسمی اعتراض میکند و آن را انقلابی نمیشمارد. آمریکا نیز میفهمد و بدین جهت، جسارت بیشتر برای تهاجم دوباره مییابد. تصور میکنند که انتقام، جنگتراش است، حالآنکه عبور از انتقام، سببساز جنگ خواهد شد؛ چون دشمن درمییابد که در برابر تهاجم و ترور، هزینۀ گزاف نمیپردازد.
۴. توقعات حداقلی، برخاسته از حاکمان حداقلی است؛ هنگامیکه رئیس دولت و رئیس مجلس، اینچنین متزلزل و مایل به مذاکره هستند و در عمل نشان دادهاند که هیچ خط قرمزی وجود ندارد و هرچه شود، باز حاضر به مذاکره هستند، روشن است که گفتارهای میانه و حداقلیاش دربارۀ مقاومت نیز شاهکار سیاسی انگاشته میشود. دهههاست که حاکمیت، بهشدت دچار حداقلگرایی شده است؛ کافیست گفتارهای سیاسی رایج را با ادبیات و منطق امام خمینی در جلد بیستویکم صحیفه مقایسه کنیم. چنین مقایسهای، بسیار تلخ و گزنده خواهد بود. نظام در دهههای گذشته، به دلیل نفوذ جریان نفاق دوم و لیبرال-تکنوکراتها، گرفتار افول گفتاری و حتی در بخشها و برهههایی، دچار استحالۀ معنایی شده است. باید امروز را با آن سرچشمۀ اصیل مقایسه کرد و ضریب قاطعیت و شجاعت و انقلابیگری را معین نمود.
https://eitaa.com/mahdi_jamshidi60
هدایت شده از محمدجواد محمدزاده
دلم برای شهید رئیسی سوخت.
حرفهایی که پزشکیان در نیویورک زد رو دهها برابر بلیغتر و فصیحتر بیان میکرد، از عمق جان باور داشت و براشون تلاش شبانهروزی میکرد و در سیاست داخلی حرف دیگری نمیزد امّا به اندازه پزشکیان تشویق نشد.
نَه صرفاً از جانب اصلاحطلبان؛
که از جانب اصولگراها!