ترمه
امروز یه ویدئو از یه ایرانی مهاجر که چندساله ایتالیا زندگی میکنه دیدم. میگفت الان مدتهاست توی ارو
گفت وقتی با همین مردمی که تظاهرات به تظاهرات، راهپیمایی به راهپیمایی، تجمع به تجمع، به اسم آزادگی و مظلومیت و جنایت و کشتار و حصر مردم بیگناه میرن تو خیابون حرف میزنیم و بهشون میگیم توی ایران چندماه اینترنت قطع بوده، در عرض دوسهشب چندهزارنفر کشته شدن، توی افغانستان زنها وضعیت بحرانی دارن و طبیعی و انسانیترین حقوقشون ازشون سلب شده، کتک خوردن از دست همسران و پدرانشون قانونی اعلام شده، و کلاً روشنشون میکنیم توی خاورمیانه چه اوضاعی هست و فقط فلسطینیها نیستن که مشکلات اینچنینی دارن و سختی میکشن، تهِ ریاکشن نشون دادنشون سر تکون دادن و عجب و آها گفتنه.
ترمه
برای من سؤال پیش اومده که چی باعث میشه یه رنج دیده بشه و یه رنج فراموش بشه؟ بین اخبار گُم بشه؟ نادیده گرفته بشه؟ سرکوب بشه؟ چرا بعضی از رنجها تبدیل به نماد جهانی میشن ولی بعضیهاشون نه؟ چرا توجه جهانی بر اساس میزان رنج مردم یه ناحیه توزیع نمیشه؟ چرا افغانستان، سودان، کنگو، سوریه، یمن و حتی ایران بین اخبار گُمن؟
ترمه
برای من سؤال پیش اومده که چی باعث میشه یه رنج دیده بشه و یه رنج فراموش بشه؟ بین اخبار گُم بشه؟ نادید
چرا یه اتفاق کوچیک با تلفات کمتر دهبرابر بیشتر از یه فاجعهی بزرگ دیده میشه؟ چرا بعضی از غصهها خارج از کادر قرار میگیرن و اسمشون حاشیه میشه؟ جهان واقعاً به حقوق بشر اهمیت میده یا فقط اون بخش رسانهایش مهمه؟ انسانها واقعاً به رنج انسانها اهمیت میدن یا بیشتر روی روایتهایی که میتونن باهاشون مخاطب جذب کنن مانور میدن؟ چرا دنیا منصف نیست؟
ترمه
شما اگه جزو اعداد تیتر شدهی کشتههای جنگی نباشی، ایران بهترینجا واسه زندگیه.
یک تریبون میخواهم آزاد. که راهش از دادستانی و اوین و محاربه با امامزمان و اعدام و آویزانشدن از موهای سر در جهنم نگذرد.