اشک ریختم.

تقدیمی با طعم گوربه و آهنگ داریم 🐈🎸🎼 این پست رو فور کن چنلت و اینجا عضو باش منم باتوجه به وایبت یه عکس گوربه ای تقدیمت میکنم و به ۵ تا چنل باتوجه به وایبشون یه آهنگ تقدیم میکنم تگ | ظرفیت | میو

بامزه

‌

so familiar

اینکه دو نفر، از دو جای نامعلوم، برای هم از یه فاصله ای دست تکون بدن و دیگه هم دیگه رو نبینن. جالب نیست؟

زندگیم وقتایی که با یه غریبه مهربونم، و اون هم:

کلا انجیر خیلی الهی عه ولی هیچی از وحشت من کم نمیکنه

این منم! کله‌م‌آتیش‌ گرفته و کاری ازم‌برنمیاد، نمی‌شد زنگ بزنم‌ اتش نشانی چون گوشی خونه اتیش می‌گرفت نمی‌شد کله‌مو بکنم تو تنگ ماهی چون ماهی جزغاله می‌شد و من‌هم از آب می‌ترسیدم، می‌ترسیدم خفه بشم. پس تصمیم گرفتم بیام اونجایی که همیشه آرومم می‌کنه! این منم پیش کسایی که می‌دونم باهام می‌سوزن، واقعی می‌سوزن مثل گلایی که اتیش گرفتن، از ریشه بخاطر افکاری که مغزمو جزغاله کردن. بالاخره می‌سوختم، چون‌ اصلا توی منطقم چیزی به نام کنترل کردن فکرهای آتشین وجود نداشت، بالاخره می‌سوختم و الان اتفاق افتاد. حالا صحبتم با گل‌ها تموم شده، حالا دیگه نمی‌تونم فکرکنم، حالا دیگه دارم به آفتاب نگاه می‌کنم که مثل من می‌سوزه و می‌سوزونه ما واقعا شبیه به همیم، خیلی شبیه به‌هم..