امروز بعد از چندین ماه دوباره کورالین رو دیدم؛برای بیش‌ از حدُّمین بار.. و خیلی خیلی عجیب بود. جدای از فضایِ خودِ داستان که آدمِ بزرگ رو هم از پا در می‌آورد، من رو برد به ۸ سالگیم؛ به اولین باری که تبلیغِ این انیمیشن رو توی سی‌دی دیدم،و اون صحنه هارو حفظ کردم؛ به اولین باری که کامل دیدمش و به ترسی که توی کودکیم تجربه‌اش کردم... چیه این ذهن؟ -پری

-چطور میشه بعد از ۷-۸ سال،همون حس رو،همونقدر عمیق تجربه کرد؟! همون ترس،همون وَهم،همون استرس و سردرگمی‌‌ای که یک دختربچه تجربه کرد رو،امروز توی نوجوونی تجربه کردم؛برای چندمین بار.. چی داره این انیمیشن؟یا..چی داره این خاطره؟ مگه اون احساسِ اولین‌بار چقدر عمیق بود که هیچوقت موقعِ دیدن این انیمیشن،از شدتش کم نمی‌شه؟ -پری

اوکی😂 فلوریا

هر چیزی که متقابل باشه تا ابد ادامه داره درک،شعور،ادب،احترام،عشق،توجه،محبت.

یه بار بالاخره می بینمش -آدونا

شمالی نیستم ولی جوری که غذاهای شمالی رو میپزم>>>>> (وی اصلا هم زیر فشار درس نیست و قصد شوهر پیدا کردن ندارد*) -پری

منم میخوام، بده یه شمالی تست کنه😌✨ -آدونا

ای‌جان ای‌جان جدی چقدر خوشمزه‌است!!! وا! -پری

میرزا قاسمیه؟ 😭✨ -آدونا

لعنتیییییییییی ازکجا فهمیدییییی -پری

جدییییییبیسمصمصنصتتثدصدتصهیصپصپ لعنت بهت منم میخوام -آدونا