به چه مانند کنم حالت چشمان تورا؟
به یکی نغمهی جادویی از پنجه ی گرم؟
به یکی اختر رخشنده به دامان سپهر؟
به غزلهای نوازشگر حافظ درشب؟
یا به سر مستی طغیانگر دوران شب؟
گمشدهام… در دنیای آدمهایی که میخندند، اما خندههایشان به قلبم نفوذ نمیکند. گمشدهام میان دستهایی که دراز میشوند، اما هیچکدام برای نجات نیست.
اینجا، من هستم و پژواک تنهاییام.. صدا میزنم، اما هیچکس نمیشنود. میدوم، اما هر مسیر به بنبستهای تکراری ختم میشود.
در این دنیای بیرنگ تنها چیزی که دارم، خاطراتی است که هیچوقت اتفاق نیفتادند..
۱۷ می ۲۰۲۶
