تو را سریست که با ما فرو نمی‌آید مرا دلی که صبوری از او نمی‌آید

«چو گنجشکی در مشتِ کودکی گرفتار، که می‌فشاردش و او مرگ را جرعه‌جرعه می‌نوشد؛ و کودک، بی‌خبر از رنجِ او، سرگرم بازی‌ست. نه آن کودک را خردی‌ست تا دلش به حالِ او بسوزد، نه آن پرنده را بالی‌ست تا بگشاید و بگریزد.»

بزن تبر به جانم، درختِ دل دگر نایی ندارد..

ـ هو القاضی

که مولایمان علیست =))))

مولانا امیرالمومنین علی علیه السلام: { ای حارث همدانی! هرکس بمیرد مرا خواهد دید، خواه مومن باشد یا منافق، با من روبرو می شود. دیده ی او مرا می نگرد و من او را با تمام صفات، نام و عملش می شناسم.. } ـ بحار الانوار، ج ۸۲، ص ۱۷۴، ح۸

قسم به وعده ی شیرینِ مَن یَموت یَرَنی، که ایستاده بمیرم، به احترام علی (ع)..

ـ هو المُنَفِسَ الْغُمُومِ

چشم‌هایش نمیتوانند..

نفسی بیا و بنشین، سخنی بگو و بشنو ڪه به تشنگی بمُردم، برِ آب زندگانی غمِ دل به کس نگویم که بگفت رنگ رویم تو به صورتم نگه کن که سرایرم بدانی :) ـ سعدی