غمیگن ترین شعری که خوندم و درکش کردم میرسه به این دو بیت فروغ فرخزاد:
تو را خواهم و دانم که هرگز
به کام دل در آغوشت نگیرم...
-سلام بر آنان که تظاهر می کنند حالشان خوب است ، درحالی که کوهی از غم بر دلشان نشسته!
این ویژگی خودم که وقتی یکی میخواد از خودش یاهرچی بگه و من چه از پشت گوشی و چه حضوری جدی میشم و دل میدم رو دوست دارم!