چه کردی با دلم ای یار که از خود هم گریزانم؟ نه آرامم، نه ویرانم، میان مرگ و طوفانم...

چو بستی در به روی من به کوی صبر رو کردم چو درمانم نبخشیدی به درد خویش خو کردم

می روم خسته و افسرده و زار سوی منزلگه دیوانه ای خویش به خدا میبرم از شهر شما دل شوریده و دیوانه ای خویش

روزایی که باهات کمتر حرف میزنم، احساس میکنم اون روزو زندگی نکردم.....

من به شعور آدما احترام میذارم نه سنشون .

بندر رجایی فقط یه بندر نبود... تپنده‌ی جنوب بود، جایی که نبض اقتصاد تو رگاش می‌دوید، جایی که امید هزار تا خونواده ازش جون می‌گرفت. حالا این قلب، وسط یه انفجار ترکید... دود که بلند شد، انگار خواب همه‌ی ما پاره شد. انگار یه نفر اومد، محکم زد پسِ گردنمون و گفت: "چشمتو باز کن، اینجاست که همه چیز شروع میشه به افتادن." بندر رجایی مهم بود چون وقتی اون می‌چرخید، چرخ زندگی خیلیا می‌چرخید. وقتی اون ایستاد، انگار نصف کشور یه لحظه نفسشو حبس کرد. اینجا فقط کشتی و بار نسوخت؛ اینجا یه تیکه از آینده‌ی ما خاکستر شد. ما نسلی هستیم که دیگه نه از انفجار می‌ترسیم، نه از دود؛ ما فقط هر بار یه تیکه دیگه از رویاهامونو لای همین خاکسترا دفن می‌کنیم.

گاهی وقتا حتی حوصله نفس کشیدنم ندارم🚶‍♀:)

محبوب قلبم💙🦋

دلم یه پیام میخواد که از ذوق ده بار بخونمش.

و آدم‌ها برای زخم زدن به روح او، از هیچ‌چیز دریغ نکردند.

دلم واقعی شدن سناریوهای ذهنم رو میخواد.

:)