از من، استخوان‌هایی می‌مانند که تو را دوست دارند❤️‍🩹

الان قابلیت اینو دارم که از شدت دلتنگی بشینم تا خود صبح گریه کنم:)

او همانند قهوه بود.تلخ و تاریک،گرم و اعتیاد آور!

گیسوانت ریخته نظم خیابان را به هم ، آمدی گردش کنی یا کودتای مخملی ؟

روزی خواهد رسید که در آغوش بگیرمت و برایت تعریف کنم که در نبودت چه به سرم آمد.

ببخشید که تو نبودت هنوز دارم نفس میکشم.

و در آخر ما هیچ تسلطی بر قلب هایمان نداریم قلب ها برای کسی می تپند که خودشان میخواهند.

گیرم که غزلهای مرا،یار نخوانَد    اخبارِ مرا باد به گوشش نرسانَد گیرم من از این درد بمیرم که بمیرم او هیچ نداند که نداند که نداند با اینهمه بگذار، کماکان بنویسم تا عشق در آیین غزل، زنده بمانَد بگذار مترسک بکند شال و کلاهی از گوشه ی جالیز، کلاغی بپرانَد حالا که جهان پُر شده از جُرم و جنایت بد نیست یکی مِهر به دلها بنشانَد خوب است یکی، طعمِ دل انگیزِ غزل را با رایحه ی عشق، به دنیا بچشانَد بگذار سکوتِ، همه یِ حنجره ها را این نعره ی مستانه به چالِش بکشانَد معجونِ غزل را بخورانید به مُرده آن مُرده محال است، کفن را ندرانَد ما مثل سلاحیم، مسلّح شده با عشق کافی است یکی ماشه ی ما را بچکاند

شب که میشه دلم بهونتو میگیره:)

پرنده کوچک من، گر بدانی شوق دیدارت چه با دل می‌کند..`

ولی دیگه زورم به این حجم از دلتنگی نمیرسه💔

تـورا جانم صدا کردم ولیکن برتر از جانی! مگر جان بی تو میماند دراین تندیس انسانی؟