《یک نفر آمد صدایم کرد و رفت در قفس بودم، رهایم کرد و رفت》

در دفتر ِ جان ، مدتی است مینویسم.. ز انتظار و دلتنگی و تمنای دل و جان !

می‌گویند دنیا کوچک است، می‌شنوم و باور نمی‌کنم! این چه کوچک بودنی‌ست که حتی اتفاقی هم، تورا نمی بینم!

خبرت هست که بی روی تو آرامم نیست طاقت بار فراق این همه ایامم نیست بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه عشق تر است

توی خواب بغلش کردم ،یهو از شدت دلتنگی از خواب پریدم تازه فهمیدم درد چیه :)))))

بعد از یکسال هنوز به نبودت عادت نکردم،هنوز یاد نگرفتم چجوری بدون تو زندگی کنم : )

:)))))

نبودش رو هیچی نمیتونه برات عادی کنه هیچ وقت غم نبودش برات عادی نمیشه وقتی یاد حرفاش و نگاهش و اون بغلی که برات بزرگترین و امن ترین جای دنیاست میوفتی هر بار بیشتر مطمئن میشی که نیست و رفته و تویی که سیلاب غم و انتظار میشی انتظاری که معلوم نیست کی تموم میشه

•شب بود و فکرت قصد جانم کرده بود•

-✨💙-

کار با جذبه ی عشق است عزیزان ور نه بوی پیراهن یوسف گرهی بر باد است صائب تبریزی

بعد از رفتنت دیگر از هیچ چیز نمیترسم.. تمام وحشتم همان نبودنت بود؛ که آن هم اتفاق افتاد .