دلت ڪہ تنگ باشد،
باران هم تسڪین نیست،
شعر هم مرهم نمیشود،
و هیچ آغوشے وسعت اندوهت را ڪم نمیڪند...
دلت ڪہ تنگ باشد،
صداے خندهها در گوشت محو میشود،
ڪوچهها بوے دلتنگے میگیرند،
و هر مسیر، تو را بہ خاطرهاے قدیمے میڪشاند...
دلت ڪہ تنگ باشد،
دیگر فرقے نمیڪند ڪجایی،
در شلوغترین خیابان شهر،
یا در سڪوت نیمهشب اتاقت...
چراڪہ دلتنگے، همیشہ جاے خالے ڪسے را نشانت میدهد.
دلت ڪہ تنگ باشد،
گاهے خودت را هم ڪم داری،
خودت را، در روزهایے ڪہ بے دغدغه
مے خندیدے
در لحظاتے ڪہ باور داشتے همیشه
ڪسے هست
دلت ڪہ تنگ باشد
دیگر نہ جایے آرامت میڪند
نہ زمان
تمام دنیا خلاصہ مے شود
در جاے خالے ڪسے ڪہ نیست
دلت ڪہ تنگ باشد،
ڪاش ڪسے باشد،
ڪہ بیهیچ پرسشے دستانت را بگیرد
در چشمانت خیرہ شود
و بے ڪلام همہ ے
دلتنگے ات را بفهمد
ڪاش ڪسے باشد......
امروز بیشتر از دیروز دوستت مىدارم
و فردا بیشتر از امروز
و این ضعفِ من نیست
قدرتِ تو است !
-شاملو-
اما عزیزم،
"از یاد نبر که ترکت نمیکنم،
که تو را قدم به قدم دنبال میکنم..."
آلبرکامو