نیمه‌شب پیراهنت را خواب می‌دیدم صبح، بوی ماه می‌آمد . .

ازم پرسید: پس کجایِ قصه رو‌ خوب نوشتن؟ گفتم: همون جایی که با دیدنت قلبم لرزید..

تا آخر عمرم از 1403/11/8 متنفر میمونم.

بس که زیبایی زبانم بند می آید ولی ؛ با زبان ِبی زبانی، دوستت دارم هنوز . .

جلوی هیچ ادمی کم نمیارم و کوتاه نمیام جز اون یه نفری که دوستش دارم.

-

و‌ عمق عشق هیچگاه شناخته نمی‌شود مگر در زمان فراق . .

دوستت دارم به وسعت ِتمام ِ حرف هایی که در گلویم ماند و برای تو بود . . .

شاید تقصیر ادبیات است ، که بعد از من و تو او می آید؛ نه ما : ))

ممنون که بودید🌱

چرا بهت میگم امیدِ زندگیمی؟ تو رو می‌بینم مشکلاتم یادم می‌ره تو رو می‌بینم صداهای تویِ سرم خاموش میشن و فرکانس آرامشِ مطلق کل وجودمو در بر می‌گیره. اشتهای کور شدم باز میشه و دنیای سیاه سفیدمو رنگین کمونی می‌کنی. توی بدترین شرایط بهت فکر می‌کنم، آروم می‌شم و حالم خوب می‌شه و راحت‌تر می‌گذرونم.

شب است و طاقتم کوتاه ؛