شده آیا که شبی با همه ی خستگی ات نبرد خواب تو را از غم هجران کسی؟

درس منطق می دهم هر لحظه این دل ولی باز هم هر لحظه مردود نگاهت می شود!

خوش به حال پیرهن‌هایت که می‌گیرد تو را ، صبح تا شب محکم و پیوسته در آغوش خویش .

-

یکصد و یک دانه‌ی تسبیح من شاهد شدند، ذکر بعد از هر نمازم «دوستت دارم» شده🫠🤍

ولی چشمای تو ایده‌ی ماه بود برای خلقت.

بیخیالِ‌وزن‌ومضمون‌وهمه‌آرایه‌ها... بازبانِ‌ساده‌می‌گویم:تودرقلبِ‌منی💙

من هرچه مولانا شدم او شمس تبریزم نشد ، ای شمس نا تبریزی‌ام هرگز فراموشم نکن ....

گاهی، دلتنگی آنقدر شدت می‌گیرد که حس می‌کنی تمامِ هوا را بلعیده‌ای، اما باز هم نفسِ کم می‌آوری.

«بگذار تمام دنیا فریاد بزنند که خطاست. بگذار عقل و منطق، حساب و کتابشان را جلوی پاهایم پهن کنند. بگذار همه بگویند کور شده‌ای، دیوانه شده‌ای، راه را گم کرده‌ای.» من اما هنوز، در میان این همه هیاهو، یک چیز را خوب می‌دانم: تو تنها راهی هستی که دلم، بی‌تقلا و بی‌ترس، آن را انتخاب کرده است. شاید روزی خودم را هم از یاد ببرم، شاید نامم از حافظه‌ی روزگار پاک شود، شاید حتی ندانم که صبح‌ها از کدام طرف طلوع می‌کنند. اما تو را نه. حتی اگر تمام خاطراتم خاک شوند، نام تو با خطی زرین بر سنگ قبر دلم حک خواهد ماند. پناه

گوشه ای از قلبم همیشه متعلق به تو خواهد ماند

دوست داشتنت گناه باشد یا اشتباه گناه میکنم تو را حتی به اشتباه ...🤍