فقط منم که توی جسمم انقدر معذبم؟ نمی‌دونم چطور بگم ولی انگار بدنم برای خودم نیست، انگار هنوز بهش عادت نکردم، اینکه وجود دارم عجیبه، وای من واقعا وجود دارم، من جسم دارم، من زنده ام، همه اینا عجیبه برام همه اینا باعث میشن سر کوچیکترین و عادی ترین چیزا حس معذبی بگیرم )

بعضی وقتا نصف شبا توی تاریکی زل میزنم به دست هام و به این فکر میکنم که چقدر عجیبه که وجود دارم، چقدر عجیبه که میتونم فکر کنم و اعضای بدنم رو تکون بدم

وای حتی اینکه بقیه آدما وجود دارن هم عجیبه، نیست؟

پس خدا آدم را بصورت خود آفرید. او را بصورت خدا آفرید.

زیرا که او مادر جمیع زندگان است. و خداوند خدا گفت:« همانا انسان مثل یکی از ما شده است، که عارف نیک و بد گردیده.»

جالبه خوندنش خوشحالم که دیشب یهو به فکرم رسید شروعش کنم ؛)