همیشه به اونایی که یه هدف مشخص برای زندگیشون دارن و عمیقا می‌دونن توی چی استعداد دارن/بهش علاقه دارن حسودیم میشه

به خصوص اونایی که میدونن از زندگی چی می‌خوان یا دوست دارن آینده شغلیشون چطوری باشه

من متاسفانه هیچ ایده ای درباره زندگیم ندارم به شدت هم تنوع طلب و دمدمی مزاجم و زود از همه چیز خسته میشم و نمی‌خوام هیچ کاری انجام بدم

می‌دونین به نظرم وقتی آدم یه هدف مشخص داشته باشه تلاش برای رسیدن بهشم آسون تره خب من الان تلاش کنم که چی، می‌خوام به چی برسم؟

قبول دارین که حسودی کردن با غبطه خوردن فرق می‌کنه؟ حسودی کردن یه چیز طبیعیه که همه آدما تجربش میکنن ولی همه آدما به مرحله غبطه خوردن نمی‌رسن

مثلا من یادم نمیاد هیچوقت به کسی غبطه خورده باشم معمولا حسودی میکنما مثلا به این فکر میکنم که کاش فلان چیز رو داشتم یا زندگی اگه فلان طور بود راحت تر بود ولی معمولا بعدش فراموششون میکنم

فکر کنم تو کتاب درمان شوپنهاور خونده بودم دربارش

از شوپنهاور متنفرم بچه ها یه زن ستیز از خود راضی احمق عقب مونده عوضی بوده

ارسطو میتونست فیلسوف مورد علاقه‌م باشه ولی حیف که معتقد بوده زن ها مرد ناکاملن و همچین چیزایی

قبلنا میخواستم فیلسوف بشم یادشبخیر

اینکه همش درحال استراحت باشم حال نمیده وقتی آدم هزار و شونصد تا کار ریخته روی سرش هم بهتر می‌تونه همه اون کارارو انجام بده هم وقتی یه وقت استراحت گیر میاره اون استراحت کردنه واقعا میچسبه بهش