ببخشید عزیزم اشتباه از من بود؛ من داشتم سعی میکردم آدمیو با جون و دل دوست داشته باشم که قبول نداشت زندگی، موندن و ساختنه.

فکر و خیال، بیشتر از قهوه آدمو بیدار نگه می‌داره.

گریه میکنم

برای زندگی کردن در این گوشه ی دنیا، آدم باید از فولاد باشد تا دوام بیاورد"

هر اندازه باهوش‌تر باشید دوستان کمتری خواهی داشت، چرا که خیلی زود به شخصیت حقیقی آدم‌ها پی می‌برید و متوجه می‌شوید که آدم‌های خیلی کمی شایسته دوستی هستند.

یه مریضی هم هست که دوس داری همه چیزو تنهایی حل کنی ولی زورت نمیرسه و توی تنهاییه خودت تنها تر میشی.

لجبازی کردنامو بذار به پای گوش ندادنات، بی‌توجهیات، ناز نکشیدنات، وقت نداشتنات.

من متخصص اهمیت دادن بیش از حد به چیزایی که نباید اهمیت بدم، هستم.

خیلی آدم خودساخته‌‌ای هستم تمام مشکلاتم رو خودم تنهایی درست کردم

کاش اونم از من سراغی می‌گرفت.

من حسود نیستم ولی جوری که با من حرف میزنی با بقیه نزن بیشعور.

اما گاهی من آنقدر قوی نبودم که نشان دادم، حتی گاهی آزرده‌تر از دیگران بودم، اما چون میدانستم کسی نیست که به او تکیه کنم، وانمود کردم همه چیز خوب است، قوی نبودم، مجبور بودم.