*

کارما ؟ سپردمت به حضرت ابلفضل .

*

می‌خوابی، بلند می‌شی، شرمنده رویاهات می‌شی.

کجایی بگو الان ؟

ما حیف بودیم عزیز من تلاشگر بودیم، مهربون بودیم؛ مسئولیت پذیر بودیم، پای کار بودیم، با اراده بودیم، باهوش بودیم، متعهد بودیم، منضبط بودیم، از خودگذشتگی داشتیم، ولی حیف بودیم واسه این دوره از تاریخ، واسه این نقطه از جغرافیا،حیف بودیم عزیز من.

چنان عزیز بود که سقوطش از چشم من، پیش از هر چیز، قلب خودم را ویران کرد.

چشم سبز و لب قرمز ، تنِ تو رنگ سفید تو خودت پرچم اجدادی ایرانِ منی.

وأنت مـأوى مـرهق يا أبوفاضل133 و طُ پـنـاهگاه خسته دلانی . .

چگونه از این همه رنج نمِرده‌ام؟ عجیب است.