اهل نفرین کردن نیستم، ولی هرجای زندگیت اگه کارات نشد یاد من بیوفت که ذوق زندگی کردنو ازم گرفتی.

جناب چاوشي.

به من بچست همین حالا ، مرا ببوس همین حالا . . که زندگی دو سه نخ کام است و عمر سرفه ی کوتاهی .

دل غرق نگاهی‌ست که مابینِ دو پلکش یک قهوه‌ای سوخته‌ی خیره کننده‌ست

اگه نمی‌تونی یک ساعت از بیست و چهار ساعتت رو به من اختصاص بدی، بهت حق می‌دم. اگه نمی‌تونی اونقدر منو دوست داشته باشی که ذره‌ای به احساس درونت و علاقت شک نکنم، بهت حق می‌دم. اگه نمی‌تونی یک روزی رو برای دیدن من حتی از دور، حتی برای چند ثانیه اختصاص بدی، بهت حق می‌دم. اگه نمی‌تونی توو حال بدیام کنارم باشی و همیشه جای خالیت می‌خوره به چشمم، بهت حق می‌دم. اگه نمی‌تونی منو توو نقطه کوچیکی از زندگیت جا بدی، بهت حق می‌دم. اما یه چیزی بعد از تموم شدن اینا، ممکنه دیگه دوست داشتنم رو نبینی و مثل غریبه‌ها باهات رفتار کنم، حالا امیدوارم تو بهم حق بدی.

لب های تو لب نیست، عذابیست الهی باید ک عذابی بکشم گاه به گاهی؛

ای شاخه غزلِ حافظ شیراز‌معشوقه مایی چه بخواهی چه نخواهی... .

من خودم به همه می‌گفتم: «غصه نخور دیوونه ، کی دیده شب بمونه؟» ولی خودم یک بار دیدم شب شد ؛ شب موند ، هنوزم شبه.

به امیدِ رویای [بوسیدنت]