لم يكن في نيَّتي أن أحبّك.. لكنّك جئت هكذا، دفعةً واحدة، تمامًا كالمطر. وَآه، كم أحبّ المطر!

قصدم این نبود که تو را دوست بدارم. . اما تو آمدی، این‌گونه، یک‌باره، درست مثل باران. و آه، چه‌قدر باران را دوست دارم!

*شد شد ، نشد از دم شارع العباس ؛ تا خود حرم ابوفاضل داد میزنم : - انت عَباس .

‌بیا کنارم بنشین، نقاب قوی بودنت را بردار و در آغوشم گریه کن که من می‌دانم، آنان که همیشه می‌گویند حال‌شان خوب است، بیش از همه به گریه و آغوش نیاز دارند.

*نیاز نیست جوابی به این و آن بدهی ، مرا ببوس و سپس روزه‌ی سکوت بگیر ./

به نامِ غم مقدس./۱۲۸

تو

جناب چاوشي.

من نخواستم برم؛ خودت خواستی دیگه منو واسه ادامه مسیرت کنارت نداشته باشی، نخواستی یکی باشه کنارت که حتی اگه ببازی‌ام دست از تشویقت برنداره، نخواستی یکی با تمام وجودش دوستت داشته باشه. تو نخواستی عزیزه چشایی بمونی که جز تو هیچکس و نمیدید. غمگینم چون میدونم کسی قرار نیست مثل من دوست داشته باشه و خوشحالم چون از دست بچه کوچولویی که نقشی توی ایندت نداشت و فقط ازارت میداد راحت شدی. میدونم قراره چه تایم طولانی‌ای با غمت سر کنم ولی بازم این غم برای من عزیزه چون از تو مونده.