پتوس مرمری عزیزم اینروزا بچه داده. با خواهرش ینی پتوس ساده حسابی رفیقه و بعضی وقتا به همدیگه میپیچن ولی باهم بزرگ میشن و من از این بابت خوشحالم. براشون آهنگ میزارم و برگاشونو میبوسم. وقتی نور آفتاب روشون میوفته قربون صدقشون میرم و ازشون عکس میگیرم. حس مادری رو دارم که بچش داره بزرگ میشه🥲

همه یجوری ناپدید شدن که حس میکنم فقط من موندم پیوی هایی که از آخرین پیاماشون چندین هفته میگذره.

کاش میتونستم تو سریالا زندگی کنم نه اینکه خودم نقش اصلی باشما. اینکه یه گوشه وایسم و از نزدیک ببینمشون و باهاشون بخندم و گریه کنم و اونام هیچ وقت متوجه حضور من نشن.

امروز برای چند لحظه دلم برای مدرسه تنگ شد. دلم برای اون حسی که میدونستم بعد اون همه درس خوندم میرم کنار دوستام و بدون ترس و خستگی میخندیدم تنگ شد. دلم برای صبحایی که هنوز آفتاب درست طلوع نکرده بود و باد سوزناکی به صورتم میخورد تنگ شد. دلم برای کنار گذاشتن تفاوت ها و فرهنگ ها و یه رنگ شدن تنگ شد. ولی حالا چی؟...

راستی هنوز هم دبیر ادبیات تو ذهن و یادمه. ناراحتم از اینکه نتونستم بغلش کنم ، ولی لحظه آخر یدور برگشتم و درحالی که داشت برگه زیر دستش و خط خطی میکرد نگاش کردم. اون زن سراسر آرامشه. امیدوارم وقتی اسمم رو جایی دید یا نگاهش بهم افتاد با افتخار بگه که من شاگردش بودم.

با منی که برنامه درسیم از جمعه شروع میشه از تنبلی حرف نزن.

دارم له میشم ابلفضلی.

کتاب قلب های نارنجی قشنگه.

پسرفت و ناامیدی درست همونجایی سراغت میاد که فکر میکردی خوب کار کردی و بوم ... ! میزنه زیر همه چی و در میره و تو میمونی و یه دنیا فکر و خیال.

چای خوردن جلوی کولر یه حال دیگه اس اصن☕️