هیچ حسی مزخرف تر از تکراری شدن آهنگا نیست

الان از خواب بیدار شدم و خب ... حس میکنم برای این دنیا نیستم.

هرچقدر که بزرگتر میشم از با ارزش شناخته شدن لذت میبرم و از طرفیم میترسم که یادم بره روحم قبل ها چطور بوده و چه راهی رو طی کرده تا به اینجا برسه.

- I should have said 1 million times.

نمیدونم چجوریه ،ولی جدیدا هر لحظه ای میخندم ، خوشحالم ، کسیو بغل میکنم یا جای خوبی میرم یه حسی سراغم میاد. یه حسی که انگار مرگ رو بهم یاد آوری میکنه. انگار هیچ کدوم از اینا قرار نیست دوباره تکرار شن و من باید تا میتونم لذت ببرم و به این فکر نکنم که بعدش چی میشه. بارها فکر کردم که شاید مرگم نزدیکه ،شاید این همون حسیه که آدما قبل مرگ دارن. دلتنگی رو تو نگاهام حس کردم. حس کردم که هر کس نگاهمو ببینه دلتنگی رو تشخیص میده. عطشم برای ثبت کردنشون تو ذهنم رو تشخیص میده.

عزرائیل عزیز ، اگه میخوای جونمو بگیری بیا زودتر بگیر این خزعبلات چیه تو ذهن من میفرستی اخه.

کم راجع به ریز و درشت زندگیم فکر میکنم حالا باید به مراسم تدفینمم فکر کنم.

گرامافون یکی از زیباترین اختراعات بشریته 3>

فنجون موردعلاقمو شکوندم

همینجوری فقط خواستم تو غمم شریک باشید.