هربار که گالری‌م رو باز می‌کنم و با عکس‌هات مواجه می‌شم دست‌هام شروع به لرزیدن می‌کنه.

بدون اینکه متوجه بشم شروع به اشک‌ریختن می‌کنم.

تمام خاطرات گذشته درست مثل یه طناب دور گردن‌م پیچیده می‌شن و برای خلاص‌کردن‌م نهایت تلاش‌شون رو می‌کنن.

عکس‌هات دلتنگی‌م رو هزاران‌برابر می‌کنه. نفس‌م رو می‌بره. نبودنت خفه‌م می‌کنه.

متنفرم از اینکه از یه‌جایی به بعد فقط از سنگ‌قبرت و گل‌های اطراف‌ش عکس دارم. متنفرم از اینکه دیگه نمی‌تونم از چشم‌ها و لبخندهای قشنگ‌ت که هربار بیشتر از قبل عاشق‌شون می‌شدم عکس بگیرم.

متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم.

گوشه به گوشه‌ی خانه نبودنت را فریاد می‌کشد.

بدتر از نبودنت اینه که هیچ‌کس شبیهت نیست.