کلمات، تیغ‌هایی ظریف یا آغوش‌هایی گرم هستند که می‌توانند یک‌روح را ویران کنند یا آن را از مرگ نجات دهند. یک جمله‌ می‌تواند مانند قطره‌ای‌آب بر خاک‌خشک‌شده‌ی‌دل بنشیند و شکوفه بیاورد؛ یا مانند رعد، سکوت آرام وجودمان را بشکافد. ما با کلمات می‌سازیم و فرو می‌ریزیم.

سخت بود فراموش کردن کسی که با او همه‌چیز و همه‌کس را فراموش کردم.

رشته‌ی صبرم بمقراض ِغمت بریده شد. همچنان در آتش ِهجر تو سوزانم چو شمع.

اندازه‌ی تمام بودن‌هایت، برای نبودنت، خسته‌ام.