آری؛ ما یکدیگر را ملاقات کردیم. اما تو در زیر خاک و من درکنار قبرت بودم.

من از چیزهایی که تو را به یادم بیاورد بیزارم، زیرا زخم‌هایی را می‌شکافد که می‌دانم با هیچ مرهمی التیام نمی‌یابند. و چه بسیارند چیزهایی که تورا به یادم می‌آورند: ماشین‌ها، خیابان‌ها، دوستانی که در چشمان‌شان ردی از خودت به جا گذاشته‌ای، شعرها، کتاب‌ها، نامه‌ها، همه و همه.

شاید آیلی، هائرین و کاملیز برای آخرین بار؟!

هیچ‌چیز وحشتناک‌تر از این نیست که انسان جایی زندگی کند که به آن تعلق ندارد.

اصلا مگر دنیا بی‌تو "کافی" می‌شود برایم؟