آنگاه در لحظات پایانی روز آخر ماه مبارک رمضان که روز عرضه کردن کارها و اعمال ماه است با حامی نگهبان این روز که حضرات ائمه معصومین‌علیه‌السلام می‌باشند. با رعایت ادب و تواضع و توسل مناجات کن. و آن چنان مناجات کن که مهر و محبت آنان را برانگیخته و باران رحمت و بزرگواری آنان را بر خود جاری ساخته باشی. و با عرض معذرت کارها و اعمال خود را در ماه رمضان به آن بزرگواران عرضه کن و از آنها اصلاح کار و شفاعت و دعایشان را طلب کن و از آنها بخواه که از خداوند بخواهند که با بخشش فراوان اعمالت را بپذیرد و به چندین برابر اعمال خود مبدل سازد و اگر این امور را در آخر روز در حال سجده انجام دهی و این ماه را با حال سجده و گرسنگی به آخر رسانی و با چنین حالتی شب عید را درک کنی بعید نیست که به کرامت حق نائل شوی. عید لحظه‌ای است که حضرت حق برای هدیه دادن و بهره‌مند کردن بندگانش از نعمتها از بین روزها برگزیده است تا برای گرفتن هدایا جمع شوند. و به همگان اعلام کرده که به درگاه او روی آورده و با اعتراف به بندگی و طلب آمرزش از گناهان و عرضه نیازها برای او فروتنی کنند. و شخص بدبخت در این روز از معنای عید غافل و سرگرم کارهای دنیوی و مادی است و به جای این که در محافل پاکان و خوبان، رسولان، شهدا و صدیقین بشیند با اشخاص بدبختی مانند خود انس گرفته و مقامات معنوی را نادیده گرفته و به درکات جهنم چسبیده است. خداوند ماه رمضان را میدان مسابقه بندگی خود مقرر داشته و بندگانش را در روز عید فطر فرا خوانده تا برای گرفتن نعمتها و هدایا گرد هم جمع کند.

شب عید فطر و عبادت بندگی با اخلاص در این شب بسیار با ارزش است از علی بن الحسین‌علیه‌السلام روایت شده که به فرزندانش در مورد این شب فراوان سفارش کرده و فرمود: این شب کمتر از شب قدر نیست: و با این کلام تصریح می‌کند که شب عید فطر کمتر از شب قدر نیست و بر این اساس بر شخص مراقب لازم است که در چنین شبی بیش از شب قدر تلاش کند زیرا این شب علاوه بر این که شرافت دارد زمان پاداش و سرانجام کار است.

یک قدم دیگر به مرگ نزدیکتر شدیم.

با موضع‌گیری درست انسان در میان این غرایز و کشش‌های گوناگون است که وی می‌تواند به فلاح برسد، رها بشود، شکفته بشود و قله رفیعی را که جهان‌بینی اسلام در چشم انداز او قرار داده‌ است فتح کند. فرق این انسان با همه موجودات دیگر همان است که در یک میدان وسیع او را رها کرده‌اند و گفته‌اند خودت را بساز. [ او ] در این خودسازی، هم می‌تواند «اصحاب‌الیمین» باشد هم می‌تواند «اصحاب‌الشمال» باشد. کودک در قرارگاه خودش حیوان بی آزاری است، ولی وقتی که سن او [ بالاتر ] می‌رود، می‌تواند به یک جانور ددمنش ـ از پلنگ درنده‌تر و از خوک حریص‌تر ـ تبدیل شود و می‌تواند انسانی باشد از فرشته برتر.

کفر متحرک به اسلام می‌رسد اما اسلام راکد پدربزرگ کفر است.سلمان ها در حالیکه کافر بودند تحرکشان آنها را به رسول منتهی کرد و زبیرها درحالیکه مسلمان بودند رکوردشان آنها را به کفر رسانید.

شهود و یقینی که نصیب عارف می‌شود چیزی است از قبیل شهود و یقینی که انسان در‌برخورد با محسوسات دارد، همان‌طور که مشاهده های عینی [ و ] حسی بهترین وسیله برای مقابله با شک سفسطه آمیز است. [ همان شکی ] که می‌گوید ممکن است آنچه ما رو‌به‌روی خود می‌بینیم واقعیت نداشته باشد. بهترین راه برای مقابله با تشکیک هایی که درباره وجود خدا می‌شود نیز دست یافتن بر شهود عینی خداست، شهودی که با بصر، یعنی دیدن چشم نیست، بلکه با بصیرت، یعنی [ با ] بینش باطنی است. عارف با این بینش به روشنی [ در ] می‌یابد که به راستی دوستدار یک حق واقعی است، نه دل‌بسته به یک معشوق موهوم.

حقیقت وجود آدمی چیست.

در کتاب کشف الغمه از طریق عامه و خاصه از رسول خدا روایت نموده است، میفرماید یک روز دوستی علی (؏) برابر با یکسال عبادت است « حب علی یوما " خیر من عباده سنه ». اکثرا آدمی غافل است اگر غافل نباشد و دوستیش طلوع کند، به یاد علی باشد و فضائل آن حضرت را یاد نماید به دوستان علی (؏) احسان کند و به آنها خیر برساند، محبت‌ورزی نماید البته که معادل یکسال عبادت است. زبان گوینده و گوش شنونده به فضائل علی (؏) سرگرم باشد مرویست زبانی که فضائل علی (؏) را نقل کند کفاره گناهانی است که با زبانش کرده و گوشی که فضائل علی (؏) را بشنود کفاره گناهانیست که با گوشش کرده و چشمی که فضائل علی (؏) را مطالعه کند کفاره گناهانیست که با چشمش کرده است.