دنیا عاشق ایران شده و دارم تصور می‌کنم ایران رو درحالی‌که با الله، قادرِ مطلق، اینجوری راز و نیاز می‌کنه : من تماشای تو می‌کردم و غافل بودم کز تماشای تو خلقی به تماشای من است‌ :)

نمی‌دانم شاید گره‌ی کارم در روضه‌ حضرت زهراء سلام الله علیها باز شد...

+ نه شاید، که قطعا.

گفت : ولی همیشه برام سواله که یه عده چجوری می‌تونند بدون معنویت زندگی کنند؟‌

• احوالاتِ این روزها؟ جاده، چای، رزمِ‌شب، سرما، چفیهه، حرم، آرامش، آرامش آرامش + وَ هر بار که به حرمتان آمدم آرامش گرفتم :)

کاملا جدی باید به خود بقبولانیم‌ که زندگی در جنگ سبک خاص خودش را دارد‌. مهم ترینش‌ گرفتن گوش در برابر شایعات است. هرچیزی را نشنویم، باور نکنیم و پخش نکنیم. و ایضاً همدلی‌ و روحیه‌ی خانوادگی رمزِ وحدتِ دشمن‌کُش است. این روزها باید بیش از پیش با هم حرف بزنیم، صبورانه حرف بزنیم که تجلیِ امید باشیم‌. حواسمان به بچه‌‌ها باشد و با صبر و توجه پای حرف‌هایشان بنشینیم. در صحنه باشیم، رسالتِ تاریخ را بر دوش کشیم و مدام ذکر لبمان‌ اللهم عجل لولیک الفرج و سهّل مخرجه‌ باشد .

باید که فقط یوسفِ زهراء بپسندد‌ ما را چه نیازی ست که دنیا بپسندد

مُقآوِمَت

ترکیب بوی باروت و چایِ هِلّ در میانه‌ی جاده‌‌‌ای در شب