تا دیروز اگر از من می پرسیدند نظم بین الملل قرن بیست و بیست و یکم چه توفیری دارد، مقالات مرشایمر و استفن‌ والت و ایکنبری و جوزف نای را ردیف میکردم و اصطلاحات لیبرالی و واقع گرایی را جوری در هم ادغام میکردم تا بگویم هژمونی آمریکا رو به افول است و قدرت های منطقه ای در حال ظهور‌. اما امروز اگر از من بپرسند می‌گویم نظم بین الملل دیگر چه صیغه‌ای است؟‌ نظم یعنی شعر‌. شعر هم که یعنی چشمان شما‌؛ حالا خیلی اصرار دارید کلمه‌ی بین الملل را هم در تعریف بگنجانم می‌توانم مردم چشمم‌ و مردم چشمتان‌ را استعاره بگیرم‌؛ همین!

• یادآوری

گو که زِ هِجرَش‌ به فَغانم‌ ..

خدایا شکرت به خاطر این هوایِ خنکِ صبحگاهی

خدایا شکرت به خاطر اینکه یه روز دیگه هم از خواب بیدار شدم و آدم‌های دوستداشتنیِ زندگیمو‌ دیدم

خدایا شکرت به خاطر این شش‌هایی با وجودشون دارم نفس می‌کشم و زنده‌م

خدایا شکرت به خاطر تقدیری که شب قدر برام رقم زدی :)

یه ندایی تو قلبم بهم میگه امروز زیاد بگو الحمدلله :)

تقوا در تمامی امور یعنی اینکه وقتی کسی شهید شد تازه یاد حلالیت طلبیدن نیوفتیم و به عالم و آدم طلبکار نباشیم که چرا از فلانی کم گفتند یا نگفتند که ما نشناختیمش!‌ تقوا یعنی غیبت نکنیم، تهمت نزنیم، قضاوت نکنیم. والله آن دنیا باید جواب پس بدهیم.

الآن فقط دلم می‌خواد از روضه‌هاش خبر بیاد تو روضه باز اشکش‌ روونه‌ . . .

مدام تو ذهنم پخش میشه: زندگیِ من باید باشد شهیدانه

جگرم سوخت؛ بسوزد جگرت ای دنیا