کاملا عادی دارم کتابا رو جابه جا میکنم آ ولی یهو نگام به مجموعه بیانات مقام معظم رهبری [ آیت الله العظمی سیدعلی حسینی خامنهای ] روی جلد کتاب میوفته و بغض میکنم.
یا مثلا دارم موزیکهامو دسته بندی میکنم و یهو اتفاقی که دستم میخوره روی یکیشون و پخش میشه "تو میروی دامنکشان" بغضم میگیره
یا وقتی نوتبرگهای کوچیکم از بین کتابام میوفته و برشون میدارم و تکجملههای سخنرانیهای شما رو میخونم، دلم پر ضرب و شور بر طبل دلتنگی میکوبه .
جدای از اینکه درک نمیکنم چرا به جای اوه مای گاد میگن اوه مای گاش، سوالم اینه که چه اصراریه حالا انگلیسی ابراز تعجب کنند؟ -.-
•| مَلْجَأ |•
یا صاحب کل مسافر یا حافظ کل غریب
غُربت حس عجیبی ست. حتی اگر پنج سال در شهری زندگی کنی اما باز هم به محض اینکه از خانهی پدری به مقصد زندگی به آن شهر میروی، حس غربت در دلت مینشیند. امروز در اوج این حس، "آسمانِپرسِتاره" تماس گرفت و گفت : روبه روی گنبد آقا امام رضا علیه السلام هستم، به دلم افتاد با تو تماس بگیرم.
و من حالا دیگر تماما شوقم..