هرجا روضه امام‌حسن؏ خونده میشه، محاله دلا نره کوچه پس کوچه های مدینه... #محاله #محاله #محاله #محاله

همیشه با بچه ها شوخی می‌کرد... باهاشون محترمانه سخن می‌گفت پسربچه ها رو گاهی با پسوند اقا صدا میزد و گاهی با پیشوند آقا به علاوه فامیلی‌شون. دختربچه ها رو با پسوند خانم صدا میزد و دخترم. براشون وقت می‌ذاشت. حرفاشونو گو‌ش می‌داد. همه بچه‌ها دوسش داشتن. حتی نوزادا هم بغلش غریبی نمی‌کردن. موقع خداحافظی؛ نوه‌ش بین همسن‌و‌سالاش که بود، فرقی بین اون و بقیه نمی‌ذاشت... با همه‌شون صمیمی بود. [#او...]

_ بیا این فسقل پسرتو ببر. خوابش میاد تا مامانش بیاد، آبجی کوچولوش میاد تو اتاق میگه _ من زیادم بده من بغلش کنم می‌خندم +تو کوچولویی!! پرحرص گردن کج میکنه و چشم درشت _ من زیادم!! + تو چی ای؟ _زیادم بده‌ش به من می خندم به سه سالگی های بامزه‌ش...خودشم از خنده من میخنده [اندر احوالات]

_ما فقط زیر پر چادرتان آرامیم حسِ‌وابستگیِ‌طفل،به‌مادربالاست

_ خدای‌من! مرا این عزت بس که بنده تو باشم و این افتخار بس که تو پروردگار منی... خدای من...تو همان‌گونه‌ای که من دوست دارم، پس مرا همان‌گونه قرار ده که تو دوست داری:) [ بحارالانوار|ج۹۱|ص۹۲ ] #کلامِ‌مولاعلی؏

○[بِسمِ‌اللّٰه‌الرَّحمٰنِ‌الرَّحیمْ]○

حرکت؛ جوهرۀ‌اصلی انسان‌ست و گناه زنجیر!

من سکون را دوست ندارم. عادت به سکون، بلای بزرگ پیروان حق است...سکونم مرا بیچاره کرده.

در این حرکتِ‌عالم به سمت معبود حقیقی، دست و پایم را اسیر خود کرده

انسان کر می‌شود... کور می‌شود... نفهم می‌شود... گنگ می‌شود... و باز هم زندگی می‌کند! بعد از مدتی مست می‌شود و عادت می‌کند به مستی.... و وای به حالمان اگر در مستی، خوش بگذرانیم و درد نداشته باشیم.

درد را، انسانِ بی‌هوش نمی‌کشد؛ نسانِ‌خواب نمی‌فهمد؛ درد را، انسان با هوش و بیدار می‌فهمد(!)