استاد گفت: اصولی را برای خود بنویسید که اگر زمانه روی سرتان خراب شد آن اصول را زیر پا نگذارید

فرق انقلاب اسلامی با سایر انقلاب‌های جهان این است که ما برای آرمان، جانمان را فدا می‌کنیم. میدان وسیع است برای جهاد؛ گاهی در میدان رزم، گاهی در میدان علم و حالا در میدان دیپلماسی! چه کسی گفته میان میدان و دیپلماسی فاصله است؟ در نظامات غربی شاید سازش انفعالی را به نام دیپلماسی به دیگر کشورها تزریق کنند اما در مکتب ما می‌توان برای آرمان جان داد. فرقی ندارد در لباس رزم باشی یا لباس اتوکشیده‌ی دیپلمات. مگر نه آنکه اشداء علی الکفار رحماء بینهم سرلوحه سیاست ما ست؟ فرق انقلاب اسلامی ما با سایر انقلاب‌های جهان در همین است. و فلسفه میدان وفای به عهد است، عهدی که روز ازل بستیم و "بَلی" گفتیم. زمین می‌چرخد و زمان می‌گذرد، اما عالم به دور عاشورا می‌گردد و در هر عصر عاشقان سر بر زانوی اباعبدالله(ع) زمزمه می‌کنند : اَوَفَیتُ؟!

حرفای نگفتمُ اومدم اینجا بگم‌ . . .

:)

می‌توان دیپلمات بود و در میدان شهید شد

ولی از این به بعد پاتوق ما بچهای علوم سیاسی مزار شماست جناب حسین آقای امیرعبداللهیان :)

ساعت یک ظهرِ‌ سه شنبه‌های ترم شش !

و امان از تدریج !

گفتم : + دنیا و اتفاقاتش زیادی پیچیده ست‌. گفت: _ شاید تو سخت‌ می‌بینیش‌! گفتم: + چطوری بشناسمش؟ گفت : _ دنیا رو فراموش کن. خودتو بشناس‌. خودتو که بشناسی راهتو پیدا می‌کنی و درگیر هزارتوی‌ دنیا نمیشی. روی برگه‌ی مقابلم نوشتم : خودت را بشناس! [ اندر احوالات ]

هرکجا تو با منی، من خوش‌دلم گر بوَد در کنج چاهی منزلم . . . .