و امان از تدریج !

گفتم : + دنیا و اتفاقاتش زیادی پیچیده ست‌. گفت: _ شاید تو سخت‌ می‌بینیش‌! گفتم: + چطوری بشناسمش؟ گفت : _ دنیا رو فراموش کن. خودتو بشناس‌. خودتو که بشناسی راهتو پیدا می‌کنی و درگیر هزارتوی‌ دنیا نمیشی. روی برگه‌ی مقابلم نوشتم : خودت را بشناس! [ اندر احوالات ]

هرکجا تو با منی، من خوش‌دلم گر بوَد در کنج چاهی منزلم . . . .

اِصبِر ؛

شما در طرف درست تاریخ ایستاده اید!

به‌چشم‌واسطه‌در خویشتَن که‌گم‌شده‌ای میان همهمه و های و هو چه می‌بینی؟!

ورد لبش بود : توکلتُ علی الله

در این دو چشمِ پر از گفتگو‌ چه می‌بینی؟! . . .

بعد از فقدان این عزیز دیدم تقریبا همه روزنامه‌ها و مطبوعات و در فضای مجازی و اشخاص گوناگون از جریان های مختلف از او حرف می زنند و تمجید می کنند دلم برای رئیسی سوخت؛ در زمان حیات او آنها حاضر نبودند یک کلام از این حرف ها را بزنند. کلامِ آقا :)

دل به دریا زدگان، خنده به سیلاب زنند!