السَّلامُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ وَابْنَ سَیِّدِ الْوَصِیِّینَ اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یَابْنَ فاطِمَةَ سَیِّدَةِ نِساءِ الْعالَمینَ

گفت : فردا کلاس نداری؟ جواب داد : نه چطور؟‌ پرسید : تا ظهر چیکار می‌کنی؟ استراحت؟ گفت : استقامت... و من شاهدِ مکالمه‌ی روزمره‌شون بودم و به فکر فرو رفتم.

چقدر صدای بارون تو این شب‌های پاییزی خالیه ..

اولین دیالوگِ امروز رو از استادمون شنیدم وقتی که در ماگمو‌ می‌بستم و در همون حال به ایشون سلام دادم و گفتند : شما به دوران قدیم متعهدید‌. نه؟ صبحِ زود میرید دنبال درس و دانشگاه .. با این احتساب باید گفت امروز هفت صبح، نهایت ده نفر به دوران قدیم متعهد بودند‌ و خلوتی دانشکده تو ذوق می‌زد.

که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

حقیقتا اونجا که حاج مهدی رسولی وسطِ نوحه گفت "رقیّه اشکای‌ منو خریداره" من همونجا موندم، زمان رفت...

همش از کتیبه‌هات نور می‌بینم ..

یاد ما هم باشید سردار :)

این روزها همه‌ش صدای سیدحسن نصرالله تو گوشم می‌پیچه : آهِِ آه! مِن قِلَّةِ الزّادِ، و طُولِ الطَّريقِ، و بُعدِ السَّفَرِ، و عَظيمِ المَورِدِ !

ولی امروز داشتم به این فکر می‌کردم که از کنار یه شعری خیلی ساده رد میشیم درصورتی که خیلی دعای بزرگیه‌ و باید با توجه اینو زمزمه کرد : خدایا چُنان کن سرانجامِ کار، تو خُشنود باشیُ ما رستگار..