دلم می‌خواد وایستم‌ رو به روی گنبدِ خانم فاطمه‌ی معصومه سلام الله علیها و مثل جناب برقعی بگویم : تنها دلیلِ این که من اینجایی‌ام تویی :)

اما از کنجِ اتاق محزون و خِجِل باز هم مثل جنابِ برقعی می‌گویم : از ما به جز بدی که ندیدی، ببخشمان..

خدایا شکرت عجب بارونی :)

دیروز یه جایی خوندم که : بارانِ امروز هدیه‌ی مادری بود که آب مهریه‌ش بود ..

بسم الله.

وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ...

رزق و روزی دستِ خداست ولاغیر...

یا ربّ ! سَبَبی ساز که یارم به سلامت؛ بازآید و . . . برهاندم از بندِ ملامت.

صدای بالگرد، صدای ورق خوردن جزوات، طنین قدم‌های متوازن، سرفه‌های آرام، کشیده شدن پایه‌ی صندلی بر زمین، پرت شدن خودکار، خش‌خشِ کاپشن، زمزمه‌ی جمله‌هایی نامفهوم، صدای کیبورد لپ‌تاپ، صدای رفت و آمد و بستنِ درِ شیشه‌ای... [ چشم‌هایم را بسته بودم و می‌شنیدم ]