دیروز یه جایی خوندم که : بارانِ امروز هدیه‌ی مادری بود که آب مهریه‌ش بود ..

بسم الله.

وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ...

رزق و روزی دستِ خداست ولاغیر...

یا ربّ ! سَبَبی ساز که یارم به سلامت؛ بازآید و . . . برهاندم از بندِ ملامت.

صدای بالگرد، صدای ورق خوردن جزوات، طنین قدم‌های متوازن، سرفه‌های آرام، کشیده شدن پایه‌ی صندلی بر زمین، پرت شدن خودکار، خش‌خشِ کاپشن، زمزمه‌ی جمله‌هایی نامفهوم، صدای کیبورد لپ‌تاپ، صدای رفت و آمد و بستنِ درِ شیشه‌ای... [ چشم‌هایم را بسته بودم و می‌شنیدم ]

گرچه دوریم از بساط قُرب‌ ؛ همّت دور نیست . . .

یعنی نوشیدن چایِ رضوی زیرِ بارونِ آخرِ پائیز تو صحنِ حرم امام رضا علیه السلام سهمِ عمرِ بیست و اندی سالمون نیست؟

چند شب پیش تو راه کوه خضر بودیم‌. حانیه بی‌هوا اشک تو چشماش جمع شد‌. با خنده گفتم چرا گریه می‌کنی؟‌ میون بغض لبخند زد و گفت : دلم برای امام زمان تنگ شده. همش هشت سالشه، غبطه خوردم، غبطه خوردن چه شکلیه مگه؟