تا مرا عشقِ تو . . . تعلیمِ سُخن گُفتن کرد؛
خلق را وردِ زبان مدحَت و تحسینِمن است
شرم از آن چشمِ سیَه بادش و مُژگانِ دراز
هر که دل بردنِاو دید و در انکارِ من است
پیشِ رفتار تو. . .
پا برنگرفت از خِجلت ؛
سروِ سرکش ،
که به ناز از قدوقامت برخاست.
آخر به چه گویم هست،
از خود خبرم؟ چون نیست .
وز بَهرِ چه گویم نیست،
با وی نظرم، چون هست .
من آن نیَم
که دَهَم نقدِ دل
به هر شوخی . . .
دَرِ خزانه،
به مُهر تو و نشانهٔ توست.
هدایت شده از 「حُب」
معبودم،شیفتگیبه
ذکرتراپیوستهبهمن
الهامکن!
مناجاتشعبانیه