«اللَّهُمَّ عَافِنا وَ أعفُ عَنَّا»

مهم‌ترین آیتمِ سفره‌ی افطار، محبته؛ چه سبزی و حلیم و شله‌زرد و زولبیا و نون‌سنگک‌ باشه و چه نباشه!‌ مهم‌ نگاه‌های پرمهر و لبخندهای گرم و زمزمه‌ی "قبول‌باشه" ست؛ همین‌.

قبول باشه

هوا؟ بهاری بود، خنک و روح‌افزا‌؛ شبیه عطرِ محبوبِ ثنا. من؟ قدم می‌زدم و چهارراه سجادیه را به چِلُ‌پنج‌متریِ عماریاسر می‌رساندم تا بیوفتم در همان مسیر سنگفرشِ منتهی به حرم‌. چند دقیقه بعد نشسته بودم روی فرش‌های سبز و خیره‌ی آن همه وقار و وجناتِ گنبد و صحن و سرای خانم سلام الله علیها، بی‌هیچ کلامی فقط نفسِ عمیق می‌کشیدم‌. خدارا شکر به خاطر این آرامش‌ .

فرحلتَ سَريعاً يا أمَلي، كالبسمةِ كالحُلم الهَاني...

اشک ریختن خوبه ؛ خیلی خوبه ، خیلی خیلی

هوا انقدر بهاریه که کیف میده برای قدم‌ زدن‌ های شبانه ..

واژه‌ها در سرم غوغا به‌پا کرده‌اند‌. پاکوبان‌ رژه می‌روند تا تصویری بسازند. از خطوطِ انتهایی لیمبیکِ مغزم ملودیِ مارش پخش می‌شود و واژه‌ها قدم‌رو مانور‌ پیاده‌نظام می‌دهند، واژه‌ها می‌آیند و می‌روند. در سرم غوغایی به پا کرده‌اند و من، انگشت حیرت بر دهان فقط می‌نگرمشان. اما از بنده‌ی کمترین به شما قول؛ روزی آسوده‌خاطر خواهم نشست و هزاران هزار ایده‌ی در سرم را کتابت خواهم کرد‌. // رمضان۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با اسفند ۱۴۰۴ هجری شمسی

بنویسید؛ از این روزها بنویسید، از تقابل حق و باطل بنویسید، از پیاده‌نظام های دشمن بنویسید، نگذارید واژه‌ها را مصادره کنند‌. بنویسید چراکه هنوز جنگ تمام نشده و به قول آن تحلیلگر ما در روز سیزدهمِ جنگ دوازده روزه ایم‌ . بنویسید؛ نسل‌های آینده به روایتِ صحیح از این روزها نیاز دارند‌.

دل گفت وِصالَش به دُعا باز تَوان یافت عُمریست که عُمرَم همه دَر کارِ دُعا رَفت

گو شمع میارید در این جمع که امشب در مجلسِ‌ما ماهِ‌ رخِ‌دوست، تمام است