من؟ نشسته ام در اتاق، لپ‌تاپ مقابلم و انگشتانم روی کیبورد می‌لغزند تا مقاله‌ی "دیپلماسی انرژی..." را تایپ کنم. می‌نویسم اما ذهنم در واژه به واژه‌ی یک بیت گیر کرده است. چکیده را شروع می‌کنم و تا اواسط خطوط میانی پیش می‌روم: مکانیزم‌های سریع واکنش مانندِ... زیر لب اما زمزمه می‌کنم: جوری زِ چارچوب درِ قلعه کنده است... پلکی میزنم و حواسم را معطوف مقاله‌ای می‌کنم که فقط چهار روز از مهلت ارسالش مانده و تایپ می‌کنم: فرض این پژوهش این است که... و باز زمزمه می‌کنم : انگار قلعه‌ هیچ زمان در نداشته است! پلک بر هم می‌گذارم و صفحه‌ی لپ‌تاپ را می‌بندم. مرا چه به بحران انرژی و نفت و گاز و تحلیل مسائل اقتصاد سیاسی؟! الآن و در این ساحت دلم فقط خواندن اشعار برقعی را می‌خواهد و بس! بعدا می‌آیم و ان‌شاءالله #روایت میکنم از ساعت ده صبحِ امروز و حوادث بعدش .. پ.ن : صفحه‌ی اولِ روز‌نوشت‌های جنگ، فصل دوم!

دلم هوای روضه‌ی حضرت رقیه رو داره . ..

عصا بیفکن :)

گفته بودیم این جنگ، منطقه ای خواهد بود!

این موشک ها و پهبادهای باهیبت ظاهرِ کار است؛ حقیقت امر، نگاه امام زمان است و دعای اهلِ ایمان .

تازه میخواستم بیام عکس شما رو بزارم بگم پدر شهید شدید

قلبم سنگینه‌ از این غم

انا‌ لله نگو؛ قلب هامون شکننده تر از اینه که این صوتِ حزین رو تاب بیاریم

الله اکبر از این غم...

یا امام زمان‌ جانم به فداتون بیاید ...

از در و دیوار حرم صدای فریاد گریه میاد

فدای این لبخندتون بشم