::::::::::::::::::::::::::::::::::

نگاه‌کن‌به‌زمین، ما رایت الا تن به آسمان بنگر! ما رایت الا سر

+برروی‌اَبر، چهرهٔ‌هر‌مآه‌ پآرِه‌بود...

زهیر گفت: حسینا! بخواه از ماجان حبیب گفت: حبیبا! بگیر از ما سر...

سپس‌ به‌ معرکه‌ عابس، اجننی‌گویان دریدپیرهن‌از‌شوق‌وزدبه‌صحراسر

بنازم ام‌وهب را، به پاره تن گفت: _بروبه‌معرکه‌ با سر ولی‌میا با سر!

خوشا‌ بحال‌ غلامش به‌آرزوش‌رسید گذاشت آخر سر روی پای‌مولا سر

چنان‌که یک‌تن دیگربه آرزوش رسید بروی چادر زهرا گذاشت سقا سر

دراین‌قصیده‌ولی‌آنکه‌حُسنِ‌مطلع شد همان‌سری‌ست که برده برای لیلا سر

پسر به کوری چشمان فتنه کاری کرد پراز علی شود آغوشِ‌دشت، سرتاسر

میان خاک کلام خدا مقطعه شد میان‌ خاک، الف، لام، میم، طا، ها، سر

در سرم می پیچد _ این دلِ تنگم، عقده ها دارد... گوییا میلِ کربلا دارد... و عاشقان، سینه زنان، سربندِ یازهرا را بر جبین می بندند... قمقمه ها را بر کمر گیر‌میدهند و سوار بر هجده‌چرخ، کوله پشتی ها سمتشان پرت می شود... می‌زنند به دلِ جاده... و هم نوا می خوانند _ این دلِ تنگم، عقده ها دارد... گوییا میلِ کربلآ دارد... یکی هم آن میان، به زبانِ آذری، در مدح عباسِ‌فاطمه‌س، می خواند:) و من در سرم می پیچد _ این دلِ تنگم... عقده ها دارد... گوییا میلِ کربلا دارد...