#کنجِ‌دنج جای یک قرآن و رحل خالی است با یک فنجان چای بِھ و فانوسی که سوسوی نورش روشنای نسبی تکیه است؛ تا دوران انقلاب را تداعی کند :')))) عکس: به وقتِ مچاله شدن از سرما زیر چادر:)))

گفت : _کجا میروی سردارم؟ لبخند زد : + به قتلگاهم می‌روم! [ قبل از فرودگاه‌ بغداد ]

شبانگاھِ بارانیِ توی شبدرِ چهارپرِ شبنم‌نشان، پُربرڪت •-•

این #اپیزود : [حاج‌میرزا‌جواد‌ملکی‌تبریزی]

بشنو از قلمِ ملکوتی شان:)

_ خود را برای مجـٰازاتِ 'بزرگتر بودنِ خواستِ‌دنیا از خواهشِ‌آخرت' آماده نما . . .

از عذاب، انتقـٰام و مجـٰازاتِ سختِ روز قیـٰامت بر نفس خود بگری؛ نفسی ڪهـ در این دنیـٰا به نعمتـ ‌و آسایشـ عادتش داده‌ای!

ای ڪم خرد و دیوانھ‌ای ڪهـ امروز و فردا می‌ڪنی! این سرپیچی و شورش و انڪار و ڪفرانِ نعمتـ چرا؟! چرا به ضعیفیِ‌بدن و نازڪی‌ِپوست و باریڪی‌ِاستخوانت رحم نمی‌ڪنی؟!

آیا تو نبودی ڪه در دنیا با امثالِ‌خودت مسابقه می‌گذاشتی؛ به اعیان و اشراف حَسَـد ورزیدھ و با ثروتمندان و عزیزان چشم هم چشمي ڪرده و فخر می‌فروختی و از نداری و ذلّـت پیوسته غصّـه می‌خوردی. هنگامی ڪهـ تو را در زنجیر و دستبند به دست با چهرۀ‌سیاه و چشمِ‌ڪبود به صف محشر بیاورند و ببینی دیگران چنین نیستند چه حالی خواهی داشت؟ به چپ و راستِ خود می‌نگری و می‌بینی《و در آن روز بعضی از چهره ها شاداب بوده و به پروردگارشان می نگرند. و در آن روز بعضی از چهره ها تابان، خندان و خوشحال است.》آنان لباسِ امان از عذاب پوشیدھ!

مبادا شیطان، تو را با ڪَرَمِ‌خداوند فریب داده . . .

چگونه از شبیخون و خواری ایمن شده ای! ڪسي‌ڪه‌از‌مرگِ‌درخواب‌می‌ترسد،‌چگونه‌می‌خوابد