این #اپیزود : [حاج‌میرزا‌جواد‌ملکی‌تبریزی]

بشنو از قلمِ ملکوتی شان:)

_ خود را برای مجـٰازاتِ 'بزرگتر بودنِ خواستِ‌دنیا از خواهشِ‌آخرت' آماده نما . . .

از عذاب، انتقـٰام و مجـٰازاتِ سختِ روز قیـٰامت بر نفس خود بگری؛ نفسی ڪهـ در این دنیـٰا به نعمتـ ‌و آسایشـ عادتش داده‌ای!

ای ڪم خرد و دیوانھ‌ای ڪهـ امروز و فردا می‌ڪنی! این سرپیچی و شورش و انڪار و ڪفرانِ نعمتـ چرا؟! چرا به ضعیفیِ‌بدن و نازڪی‌ِپوست و باریڪی‌ِاستخوانت رحم نمی‌ڪنی؟!

آیا تو نبودی ڪه در دنیا با امثالِ‌خودت مسابقه می‌گذاشتی؛ به اعیان و اشراف حَسَـد ورزیدھ و با ثروتمندان و عزیزان چشم هم چشمي ڪرده و فخر می‌فروختی و از نداری و ذلّـت پیوسته غصّـه می‌خوردی. هنگامی ڪهـ تو را در زنجیر و دستبند به دست با چهرۀ‌سیاه و چشمِ‌ڪبود به صف محشر بیاورند و ببینی دیگران چنین نیستند چه حالی خواهی داشت؟ به چپ و راستِ خود می‌نگری و می‌بینی《و در آن روز بعضی از چهره ها شاداب بوده و به پروردگارشان می نگرند. و در آن روز بعضی از چهره ها تابان، خندان و خوشحال است.》آنان لباسِ امان از عذاب پوشیدھ!

مبادا شیطان، تو را با ڪَرَمِ‌خداوند فریب داده . . .

چگونه از شبیخون و خواری ایمن شده ای! ڪسي‌ڪه‌از‌مرگِ‌درخواب‌می‌ترسد،‌چگونه‌می‌خوابد

ڪسـانی ڪه مواظبِ اعمـالِ خود بودھ و در طاعتِ‌خدا تلاش می‌ڪردند، در هر روز چندین‌بار صورت‌های‌خود را به دقـت بررسی می‌ڪردند ڪه ببینند آیا به حالِ‌خود باقی مانده یا از ستم و سرپیچی سیـٰاھ شده‌است؟!

باید آمادۀ تـعـمیـرِ قبرت شوی!

ومژده،ای‌عاقِݪ‌وبامعرفت‌وصاحب‌نظرواختیار! ڪه راهِ روندۀ به سوی‌او نزدیڪ‌ است.

او خود را از خلقِ خود نمی‌پوشاند؛ مگر اینڪهـ آرزوهای مردم، خداوند را از آنان بپوشاند.