بعد از ظهر بود. هوا خاکستری بود. بارون میومد. باد شدیدی می‌وزید. راهروها خلوت بود. صدای شاخ و برگ درختا و بارون پژواک می‌شد. و تو ذهنم هی پخش می‌شد نوای آرومِ ببار ای بارون ببار در دلم گریه کن خون ببار. در عین دلگیری و دلتنگی شدیدی که عایدم شد ولی حس دلنشینی بود. تا حالا به این حس فکر نکرده بودم که بعضی وقتا بعضی دلتنگی ها عجیب دلنشین اند. ولی هنوز علت اون دلنشین بودن رو نمی‌دونم.

#فکت هفدهم : قبل از شروع هرکاری فکر کن و آینده آن امر را ببین. همه کسانی که در این امر با تو شریک هستند، شبیه تو فکر نمی‌کنند که به خواست تو یک مسیر طی شود؛ بلکه هرکسی طرز فکر خودش را دارد و مسیر را با فکر خودش جلو می‌رود. بله طرز فکرِ کلیِ جمع یکی است اما هرکس ظرافت های فکری خودش را دارد. قبل از شروع هر کاری فقط خودت را نبین.

این پوستِ نازکِ تن ، طاقتِ آتش دوزخ را ندارد !

+ ترجیحا روزی پنج بار

- اگر نگرانِ تاثیرِ حرفات رویِ قلبِ بقیه هستی، بهت تبریک می گم. تو یه انسانی

درگیر احساسی که مایه رشدت نیست نشو! بعضی غم ها مایه رشده بعضی غم ها هم مایه سقوط. بعضی شادی ها خوبه بعضی شادی ها هم بد. تشخیص بده و ملاکت رشد باشه. #باخودمم

مخالف نظام و انقلاب بود. از اون آدم هایی که هزاربار هم استدلال کنی، قانع نمیشه. یعنی نمیخواد که قانع بشه. اما جالب بود برام وقتی که گفت : _ درسته من مخالف جمهوری اسلامی‌ام اما موافق این براندازا هم نیستم چون خیرخواه نیستند. الآن تو این اوضاع جهانی، جمهوری اسلامی نباشه عمرا اگه امنیت رو هم داشته باشیم ! [اندر احوالات]

‏یه خساستی هست که اتفاقا خیلی قشنگه ! خساست یه خانم تو عرضه‌کردن خودش به نگاه نامحرم

+ دوازده بار نوشته شود

آیت الله فاطمی نیا برکتی بودند برای ما :')

گویا ولی‌شناسان رفتند از این ولایت :))