صدایی از دور میومد. جلوتر رفتم و روبه روی ضریح حضرت عباس، دستۀ ایرانی‌ها رو دیدم. به سر زنان شور گرفته بودند : ای اهل حرم میروعلمدار نیامد علمدار نیامد علمدار نیامد. سقای حسین سید و سالار نیامد علمدار نیامد علمدار نیامد. بغض کردم :)

گفتم : کی میای کربلا؟ یه لحظه مکث کردم و با خودم گفتم : دختر تو الآن کربلایی آ . . . فکرشو می‌کردی یه روز وایستی روبه روی ضریح همون آقایی که بارها زیارتشو خوندی؟

به بابا گفتم فردا عاشورا ست. خانوما هستند تو حرم؟ گفت : فقط حرم امام حسین'ع. حرم حضرت عباس'ع فقط آقایون هستند. سکوت کردم و تعبیر قشنگی تو ذهنم نقش بست. غیرت الله است عباس'ع. ما به امام حسین'ع پناه می‌بریم و حضرت عباس'ع حافظ ما ست. [ اندر احوالات ]

ولی من دلم برای پدرم، حضرتِ آدم'ع' تنگ شده !

چه حکمتی داره که تا نگاهت میوفته به گنبد حرم امام‌علی'ع' از دلت می‌گذره : سلام باباعلی‌جانم :)؟

میگن وقتی دلت برا امام‌حسین‌(ع) برا امام‌رضا(ع) تنگ میشه.. بدون اول اونا دلشون برا تو تنگ شده بعد تو دلت تنگ شده..

بمونه به یادگار برات دفتریادداشتم کبوده‌برگ‌گلم‌بخواب‌عزیزدلم ستاره‌ی سفرم ؛ کنارتم پسرم ـ ـ ـ کنارتم پسرم :')

صبر میکردی ببینی چه جوانی بشود زود بود تیر سه شعبه به علی‌ام بزنی

پیشِ‌چشمِ‌پدرش‌تیرزدی‌بسّت‌نیست؟ هی‌چرانیزه‌به‌خاک‌ازپیِ اصغر بزنی؟

به یُحِبُّ‌ التَّوّابین بودنت ایمان دارم اما از توبه‌های‌غیرحقیقی‌خودم‌واهمه دارم

تو سرم می‌پیچه نوحه 'بی تابِ توأم'' نوحه‌ای که روز آخر سفر کرب‌و‌بلا تو خیمه‌گاه شنیدم. گوشه خیمه‌گاه دسته ای دشداشه‌پوش و چفیهه‌به سر حلقه زده بودند و می‌خوندند و به سرشون می‌زدند. ولی هرچی سرچ می‌کنم همچین نوحه ای نمیاره. دلم می‌‌خواد برگردم به همون شب و با کیفیت تر ضبط کنم اون حال و هوا رو . .