تو راه رفتن به داخل حرم بودم، یه هیئت بزرگی وایستاده بودند و نوحه می‌خوندند. غوغایی بود. سینه می‌زدند و مداح می‌گفت : دیگه تیر خلاصو بزنم ؛ یارالی حسیـــــــن . . . یارالی حسیــــــــن. همزمان که دور می‌شدم صدا هم دور و دور تر می‌شد و بغض من در گلوم بزرگ تر

از آویزهای چفیهۀ عربی‌اش، عطر یآس چکه می‌کند :)

ولی این دنیا به من یه شب تا اذان صبح نوحه خوندن تو بقیع بدهکاره :)))

اصلا خبر داری که از دوری دارم دق می‌کنم؟ :))

از بغضِ صداش بغض کردم وقتی که گفت : ما رو می‌طلبه، مگه نه؟

آقای امام حسین جانم، میشه یه گوشه از خیمه‌گاه کنار خیمه حضرت قاسم بن الحسن(ع) بهم جا بدید فقط بشینم گریه کنم؟!

+ و سلاحه البکاء

میگفت : تمام افتخارم اینه که با شنیدن نام حسین(ع) بغض می‌کنم . .

اصلی ترین رمز رشد کردن در سختی اینه که بیشتر از خدا مدد می‌خوای

چه چیزی مانع تو می‌شود که در سختی ها از صبر کمک بگیری؟

مثلِ بویِ کنجد روی بربریِ تنوری #بالطبع