شعر بخونیم؟

. خَمی که ابروی شوخِ تو در کمان انداخت، به قصد جانِ منِ زارِ ناتوان انداخت

. گر غالیه خوش بو شد در گیسویِ او پیچید! ور وَسمه کمانکش گشت در ابروی او پیوست . . .

. شیدا از آن شدم که نگارم چو ماهِ‌نُو ابرو نمودُ جلوه‌گری کردُ رو ببست . . .

. رَواقِ منظرِ چشمِ من آشیانهٔ توست

. حافظِ گمشده را با غمت ای یارِ عزیز اتحادیست که در . . . عهدِ قدیم افتاده‌ست

. یک قِصّه بیش نیست غمِ عشق وین عجب؛ کز هر زبان که می‌شنوم، نامکرّر است!

. در تیره شبِ هجرِ تو جانم به لب آمد وقت است که همچون مَهِ تابان به درآیی :)

حسن‌یوسف ها را آب می‌دادم و زیر لب ذکر یاعلی'ع می‌گفتم. آقاجان می‌گفت : _ زندھ می‌دارد هر آنکس را که جان دارد، علی'ع ! عزیزجان هم سینیِ شربت بهارنارنج را میان گل‌های فرش می‌گذاشت و ادامه می‌داد : _ و مبادا گمان کنی گیاه جان ندارد قزیم. برگ های حسن یوسف را که نوازش می‌کردم، نگاهم بر پیج و تابِ حروفِ نستعلیقین خطِ نشسته بر تابلوی روی ستون، غرق شد. غروب همان روز آقاجان با دواتِ سرمه ای بر کاهیِ کاغذ نوشته بود آن مصراع را و من قابش گرفتم و با پونز، چفت دیوار کردم. و حالا که با دیدنش گیاهِ تبسم بر گوشۀ چشمانم پیچک زد، حقیقتا حس کردم پرندھ ها در جنگلِ معطرِ بارانزدۀ دلم، پرواز کردند !

در آیه‌ای از قرآن کریم که هدف ارسال رسولان از زاویه ای بسیار مهم بیان شده آمده است : لقد ارسلنا رسلنا بالبینات‌ و انزلنا معهم الکتاب و المیزان‌ لیقوم الناس بالقسط‌. یعنی پیامبران آمده‌اند که مردم خودشان احساس مسئولیت کرده و قسط را در میان خود اقامه کنند. و در ادامه آمده است : و لیعلم الله من ینصره و رسله بالغیب‌. تا خداوند‌ بداند چه کسی او و رسولانش‌ را بدون آنکه او را ببینند‌ یاری می‌کند. کتاب ترجمه الغارات