همکارِ شهید اسماعیل الغول(خبرنگار مردم غزه) زیر پستش نوشته بود : ما شاهد بودیم که تو از شدت خستگی گاهی درحال راه رفتن از این خرابه به آن خرابه می‌خوابیدی و در خواب راه می‌رفتی! ما شاهد بودیم تو سهم غذاتو به کودکان می‌بخشیدی.. ما شاهد بودیم تو ماه ها خانواده‌ت رو ندیدی و هر شب در خلوتت گریان بودی! گاهی بریم و بخونیم اندراحوالات این عزیزانی رو که تو غزه شهید می‌شند. بریم کامنت های زیر پستاشونو‌ بخونیم. ازشون بیشتر بدونیم تا برامون عادی نباشه اینکه فلانی تو غزه شهید شد. شهید شدن اتفاقی نیست!

زیر پرچمت‌ باید سلفی گرفت ^^

غزه دیگر غزه نمی‌شود، قبرستانی ست، بزرگ. آرامگاهِ ابدی ست و فردای صبح آزادی، فلسطینیان‌ شهدای خود را می‌برند تا در خاکِ‌ غزه آرام‌ گیرند. غزه، نماد مقاومت تا پای جان است.

اُمّ البَنین مادرِ منه :)

دل که به تنگ می‌آید، حس عجیبی ست، دلتنگی کردن برای شما عجیب تر. هیچ‌گاه ندیدمتان‌ اما فرسنگ‌ها دور از دیار خودم‌ وقتی به زیارت‌تان می‌آیم حس آن را دارم که آشنایی نزدیک تر از خویشتن را در غربت ملاقات کرده‌ام. دلتنگی‌تان از چه جنسی ست عمو قاسم؟

ولی هروقت به این فکر میکنم که اگر کلامی با کمینه داشته باشید چه است، این سخنتان‌ در قلبم می‌پیچد :)

اسلام فردی؟ نه! اسلامی که ماموریت جهانی تعیین می‌کند‌

شعر بخونیم؟

‌ در کوششِ گُریختن از دستِ خویشتَن چون بَرگ بی‌مزارم و چون بآد‌ بی‌وطن.

‌ چون کودکی که بر لبِ ساحل دویده است پیداست ؛ ردِّ پای تو بر شعر های من . . .