چون کودکی که بر لبِ ساحل دویده است
پیداست ؛ ردِّ پای تو بر شعر های من . . .
عشقها دام اند و دلها صید و گیسوها کمند ؛
بگذر و بگذار ، دل در هرچه میبینی مبند . . .
با به دست آوردن و از دست دادن خو بگیر
رودها هر لحظه میآیند و هر آن میروند . .
من با تو به چشم آمدم و هیچ نبودم
چون سایه عدم بود سراپای وجودم...
یا اباعبدالله 'ع'