‌ گفتم : تو نیز مثل من از خویش خسته‌ای؟ پلکی به هم زدی و گرفتم جواب را . . .

‌ چه دُشوار است از کارِ تو ای دل سر بر آوردن

‌ بپرسید از کمانداران ابرویش ؛ چرا باید ، به قصدِ کشتنِ یک نیمه‌جان صد لشکر آوردن؟!

‌ فرقی نمی‌کند چه برایم نوشته دوست . . . گیرم که ناسزاست، ولی دستخطِ اوست :)

‌ می‌ترسم یه روزی تو یوم الحسرت‌ با خودم بگم : مانند اناری که سرِ شاخه بِخُشکد ، افسوس که هرگز نرسیدی به کمالت‌!

‌ روزِ خلقت در گِلِ ما شُوقِ دیدارِ تو بود از همان آغاز ما را کم تَحَمّل ساختند !

‌ آن که یک عُمر به شُوقِ تو در این کوچه نشست حال ؛ وقتی به لبِ پنجره می‌آیی ، نیست :' ) . .

باشه، ولی...

باشه؛ ولی نصیحتِ دیوانه می‌کنی

دلم می‌خواد شبیه پیرزن‌های عراقی انگشت اشاره‌م رو بلند کنم بلند و رسا از ته دل بشکنم، ولی تهش می بینم شکسته تر از این حرفام. یه گوشه بغض میکنم و درد دلامو‌ مثل همیشه سر به زیر میارم‌ پیشتون آقای اباعبدالله-ع-

این کلام حجت را تمام کرد.