تنگ نیمه شبهای راز و نیاز...

تنگ حرف های نگفته و در عین حال گفته... زیرا که فاصله میان من و قلب هستی...

دلم تنگ اینگونه عاشقانه ها بود... که هی بگویم معبودا.. هی بگویی جانم عبدم؟ که گویی اصلا همین یک بنده را داری... آن هم بنده ای پرادعا...

دلم تنگ این حوالی بود...

دیروز اولین تاریخ دفتریادداشت مجازی ام را که میدیدم، دلم گرفت برای آن روزهای نه چندان دور

برای حرف های دلی از برای تو(':

معبودا عاقبتمان را بخیر کن...

مادرم پایه ثابت دعاهایش این است _ ای خدا... عاقبتمون رو ختم به شهادت کن!

معبودا همان(':

معبودا... از آنانی نباشم که می‌دانم و عمل نمیکنم؟! معبودا...

از چند روز پیش تا ساعت یک و هفده دقیقه بامداد دوم تیرماه نود و نهمین سال قرن سیزده(: در حالی که نشسته است رو به آسمان در تاریک روشن اتاق و به این می اندیشد مه جه سری ست که شباهنگام یادش می افتد در دفتریادداشتش باید بنویسد؟! :')