زندگی وقتی بود که با یه سری از ادما تا صبح حرف میزدم، تا وقتی که خود خورشید بیاد بیرون لبخند میزدم، زندگی وقتی بود که زیر پتو، داشتم استرنجر سینگز میدیدم، وقتی که بریکینگ بد میدیدم، وقتی که هری پاتر میدیدم، وقتی که برلین میدیدم، زندگی وقتی بود که با لئو میخندیدم و گریه میکردم، وقتی که با اون مینوشتم، وقتی با اون قدم میزدم، زندگی وقتی بود که با اون اشنا شدم و بعد شدم غریبه، زندگی وقتی بود که اون هنوز بود، وقتی همه چیز فرق داشت، وقتی هنوز ماه تو آسمون بود، زندگی همه چیز بود و من هیچ چیز، اما این من بودم که به زندگی معنا دادم، این من بودم که خلقش کردم و چشیدمش، من تک‌تک ثانیه‌هاش رو بودم، با تمام وجودم حسش کردم، دردش تا استخوانم پیش می‌رفت و لبخند میزدم، زندگی نقطه‌ی مقابل مرگ نیست، خودِ مرگِ. زندگی امید نیست، ناامیدیه، وقتی بلند میشی و ادامه میدی، وقتی فرار میکنی و دنبال یه راه نجاتی، زندگی میتونه همه چیز و هیچ چیز باشه، واسه همینه که زندگیِ، اما من از یه جایی به بعد حس کردم زندگی از من راهشو جدا کرد، شاید هم من راهمو جدا کردم.

چارلی خیلی قشنگ و عجیب مینویسه، منم ایده‌هاشو میدزدم✅

https://eitaa.com/Orion_pax_maybe_Charlie/13102 اما واقعا هیچ زیبایی نداره، نمیگم تاریک و زشته، اما زیبایی نداره، شاید داره مثلا یه نقاش یه درد رو با هر چیزی که داره میکشه و بهش میگن زیباست، در حالی که اگه خودشون اون رو دیده باشن، اصلا به زیباییش فکر نمیکنن

واقعا استعداد دارم✅