یک درخت نصفش سبزه و نصفش زرد، انگار کمی زندگی دارد و کمی مرگ، اما قرار است کدام بر او غلبه کند؟ جواب ساده‌است، هیچکدام، وقتی دیگر از او خوششان نیاید، وقتی دیگر کربن دی اکسید را نگیرد و اکسیژن را هدیه دهد، قطعش میکنند، به این اهمیت نمی‌دهند، درخت از کی همراه آدم ها بوده، چه چیزهایی دیده، قطعش میکنند، بدون حرف و عذاب وجدانی.
جا داره که هر روز خدا از لئو حرف بزنم، اما شاید همین که میگم پاکش کنم، یهو وسطش هرچی که نوشتم رو پاک کنم و برم بخوابم، نمیدونم چرا، نه دروغ گفتم، میدونم، چون فکر میکنم من اونقدر براش مهم نیستم، اینکه اون همون قدر که میگم مهم نیست، اما مگه مهمه؟
من و لئو کلی خاطره داریم، کلی حرف، ما بزرگ شدن هم رو دیدیم، واقعیت های هم رو، اما مگه مهمه؟
شاید فقط این مهمه که وقتی حالم بده بهش نمیگم یا اون نمیگه، نمیدونم حالش بده؟ خیلی وقته مثل قبل با هم حرف نمیزنیم، حرف رسید به قبل‌تر ها، اونجا من و لئو چی بودیم؟ نمیدونم، فقط میدونم لئو تا ابد لئو میمونه، میدونم اگه صد سال حرف نزنیم چیزی تغییر نمیکنه، لعنت، تو دلم گفتم شاید، اما نه.
